Koer geschuurd. Alles versleurd en andere kant koer ook geschuurd. Planten verpot. Koer gedweild. Planten van roze korrels voorzien. Andere planten water gegeven. Muur afgeschuurd. Was gedraaid. Was opgehangen. Nog was gedraaid. Papier gesorteerd. Glas gesorteerd. Kast opgeruimd. Gang opgeruimd. Eten gekookt. Paprika’s ingelegd. Nog eten gekookt. was opgehangen.

Alle huishoudwerk is gedaan, en de spoken in mijn hoofd zijn er nog steeds. Ik denk dat ik morgen eens een muur ga afkappen.

Het is hier stil en nietszeggend, de laatste weken, ik ben mij daarvan bewust. Ge zoudt eens moeten weten hoeveel ik al geschreven heb, dat dit weblog niet haalt. Wegens te persoonlijk om op het internet gooien, het bewustzijn dat dit geen dagboek is, maar een openbaar geschrift. Dat is moeilijk, als ge normaal vaak schrijft over de dingen die u bezighouden, maar nu niet schrijft over zowat het enige dat u bezighoudt. Het is ook moeilijk, als ge normaal vrolijke dingen schrijft, maar de vrolijkheid in uw hoofd is ver te zoeken op bepaalde momenten.
Er spoken woorden van andere mensen door mijn hoofd, op zo’n momenten. Jotie, alweer, zoals dat gaat.

wanneer ik vandaag mijn handen op de aarde leg, zijn het kleine handen.

Die ochtend, in ons onwettelijk echtelijk bed.

Hij: Lief?
Zij: Ja?
Hij: Die stijging van de voedselprijzen en de bijhorende mondiale hongerdreiging, wat gaan we daar aan doen?
Zij: Goh. Ik weet niet. Een paar dingen veranderen bij onszelf zeker. Hebde er al over nagedacht?
Hij: bwah ja. We kunnen nog wat minder vlees eten enzo
Zij: Wel, dat gaan we doen. Vanaf nu kleinere porties en maar drie keer per week vlees meer.

De wereldproblemen, opgelost vanuit onze bedstede. Alsublieft.

Ik had hier eerst dingen geschreven over de voorbije 48 uur en de schrik van die uren, maar ik krijg het gelijk allemaal niet geformuleerd zoals ik zou willen. Dan maar niet, bedacht ik. Niet alles hoeft immers op dit weblog, maar toch enkel dit voor wie weet waarover ik het heb: het nieuws van vandaag was zo goed als het in de gegeven situatie kan. Details volgen in een mail.

Over naar vrolijker noten. Wie vanavond in Halle was op de voorstelling van lief, heeft misschien gemerkt dat de techniek — op een miniscuul fiasco in het begin, met verwisselde CD-kanalen na — uitstekend was. Wel, dat was volledig mijn verdienste. *trots* De vaste technieker van mijn wederhelft was immers verhinderd, en de backup is op tournee met een dansgroep. En dan blijft er maar één iemand over die alle lichtwisselingen in de voorstelling voldoende kent: little old me. Stress. Maar stress, ge hebt daar geen gedacht van. Ik had veel zin om ergens op een zetel te gaan liggen en het plafond te bezweren naar beneden de te komen, vlak voor het begin van de voorstelling. Maar eens alles goed op weg was, voelde het best stoer: zo helemaal alleen aan een grote mengtafel met allemaal knopjes die ik niet begrijp, en dan tussen lichstanden switchen en CD-tjes opleggen.

Achteraf heb ik dan opgeruimd op het podium, zoals een technieker dat doet. En Lief zijn gitaar in de gitaarkoffer gestopt. Vooral dat laatste is een doorbraak, want het was de allereerste keer ooit dat ik de Heilige Gitaar mocht aanraken. En de meneer zelf heeft niet eens geprotesteerd: anderhalf uur aan knopjes draaien, dat schept vertrouwen, zo blijkt.

Secretaresses zijn fantastisch en ik kijk daar echt naar op, want die hebben een gave waar ik geregeld bijzonder heftig naar verlang: organisatietalent. En dan heb ik het niet over een feestje organiseren, want pinten uitdelen en zever verkopen, dat kan ik met mijn ogen dicht, natuurlijk. Maar dat organiseren van het dagelijkse leven: het lukt niet. Hoeveel mapjes en boekjes ik ook aanschaf, alles gaat altijd verloren in de weergaloze chaos die ik mijn leven placht te noemen. Mensen die het wel kunnen: ik buig daar nederig mijn hoofd voor.

Jammergenoeg heb ik een gezel uitgekozen die zo mogelijk nog slordiger is in die zaken dan ik. Mijn masterplan was nochtans een jongeman te huwen die mij zou verlossen van administratieve rompslomp en al die vervelende paperassen met de glimlach zou overnemen. Hij zou een bureau hebben waar alles in mooie mapjes zat, hij zou de rekeningen betalen en premies aanvragen en ondertussen zou ik in de zon zitten en koffie drinken. Strak plan, vond ik. En als ik hem bovendien geheel onverwacht zou vragen naar een uittreksel van december 2004, dan zou hij dat in één beweging boventoveren, zomaar uit één van de mooie mapjes. Zonder twee uur te moeten zoeken.

In plaats daarvan heb ik een man gekozen die zelfs de planten vergeet water te geven en wiens idee van rekeningen betalen is “leg het op ilse haar laptop”. Ik pleit echter heirkracht: meneer is veel te charmant en kan zo mooi gitaar spelen, hoe had ik daar in godsnaam aan kunnen weerstaan?

Bij ons thuis sta ik dus in voor de administratie. Ik heb daar niet voor gekozen, en ik weet eigenlijk niet eens hoe het opeens zover is gekomen. Op één of andere manier heeft hij mij slinks en sluw in die rol geduwd. En nu is het te laat. Hoe erg te laat?

19h vanavond.
Hij komt de living binnen.
“Lief, ik heb u die mail van x doorgestuurd. Kunt gij dat formulier eens invullen, want ik kom er echt niet toe. Merci é, schatje.”
*luchtkus*
Hij vertrekt naar zijn repetitie.

Zo erg te laat.

Ter verduidelijking: het formulier in kwestie was volledig jobgerelateerd. Niks met ons huis te maken, niks met mij vandoen. En ik heb dat dus braaf ingevuld.

Het kan maar beter een schone bloemekee zijn morgen, denk ik dan.