Mjah. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog gespannen na de uiterst aangename CD die Greg Dulli en Mark Lanegan een tijdje geleden op de markt gooien. Misschien heb ik beide meneren te grote kwaliteiten toegedicht en hen in mijn hoofd goddelijker gemaakt dan ze zijn. Ik ben fan, ja. Van zowat alle projecten en groepjes waar deze heren ooit in werkten. Maar dat nam niet weg dat ik gisteren teleurgesteld de AB buitenkwam.
Het was mooi, daar niet van. Maar het heeft mij op geen enkel moment kippenvel gegeven, op geen enkel moment geraakt. Het was clean, niet bijzonder om naar te kijken, een beetje tam zelfs. En na 45 minuten stoppen met spelen, dan het publiek vijf minuten om een bis laten roepen en dan nog 10 minuutjes terugkomen: dat is heel flauw voor een uitverkocht concert waar 20 euro per hoofd voor neergeteld werd.

Ik had het concert van het jaar verwacht, ik kreeg iets dat ik me nu nog nauwelijks kan herinneren. Mjah.

Kent ge dat gevoel, dat ge denkt: wel, dat is twee uur van mijn leven die ik nooit meer terugkrijg?

Ik wel, sinds vanavond.

*zucht*

Zo. Dat was lang geleden, dat we nog eens de auto moesten laten staan om te voet naar huis te komen. Door de nacht die al langzaam ochtend dreigde te worden. Door het donkere park, nog nagenietend van een fijne avond.
Lang geleden ook dat een zondag zich zo kabbelend voortbewoog, met een fles water en een kan muntthee binnen handbereik. Lief beweerde optimistisch dat hij om 10h zou opstaan, omdat zijn bioritme in orde te krijgen voor de werkdag morgen. Ik heb hem uiteindelijk om half één uit zijn bed gesleurd.

Daarnet een wandeling gemaakt om de auto te halen. En straks een beetje koken. De dag zal rap voorbij zijn. Dat is niet zo lang geleden.

Het wordt behoorlijk druk, de komende weken. Dat heb ik al lang gezien in mijn agenda, opmerkzaam als ik ben. Vandaar dat deze namiddag gespendeerd werd aan voorbereidingswerken. Een halve kilo spinazie geblancheerd, idem voor een grote selder. Een bos peterselie ingevroren, een ketel tomatensoep gemaakt (goed voor 6 porties) en een ketel courgettesoep (3 porties).
Terwijl de soep opstond heb ik de frigo schoongemaakt, de diepvriezer gereorganiseerd en twee kasten opgeruimd.

Soms ben ik zo’n huisvrouw, u heeft daar geen gedacht van.

Het gaat over dingen die mannen niet begrijpen, vandaag. Wij voeren aan:bewijsstuk 2.

We zijn zo’n jaar samen, schat ik. En we gaan samen naar de sauna. Hij heeft dat een jaar lang kunnen afhouden (wil vriendin B. niet mee? Dan zie je haar ook nog eens en al…) maar ik heb het in mijn hoofd gehaald en dan is daar weinig aan te doen: ik moet en zal met mijn lief naar de sauna gaan. Zoals in de boekskes: samen relaxen na een lange werkweek. Ik doe dat graag, de sauna, hij ziet mij graag en ik kan goed zagen. De som is gauw gemaakt, inderdaad.

Wij dus naar de sauna. Een mooie rustige, waar zijn leerlingen en mijn studenten niet komen. Want dat was een voorwaarde: mensen die punten van u moeten krijgen, die wilt ge geen punten op u zien geven.
Bij het binnenkomen verhoogde zijn linkerwenkbrauw zich al zo’n 4 cm bij het aanschouwen van de wierook en het horen van het vogelgesjirp op band. Een berispende blik van mijnentwege is voldoende om de wenkbrauw te laten zakken, maar de toon is gezet.

We nemen een douche, trekken een badjas aan en nemen plaats in de sauna. Na vijf minuten begint hij te zuchten en op de zandloper te tikken. Ik negeer hem, gemakkelijkheidshalve en de lieve vrede in gedachten. We zijn hier om te ontspannen, weetwel.
Na tien minuten verlaten we de sauna, nemen een koude douche en gaan even in het dompelbad, zoals dat hoort. Het dompelbad verwart hij prompt met een zwembad en waarop hij me dus kopje onder probeert te duwen en mij nat spat. Zeer sereen en zen allemaal, ik moet u daar geen tekening bijmaken.

Na het dompelbad en het afdrogen gaan we op de bank aan het voetbad zitten. En spreekt hij de legendarische woorden: “Well. That was fun. En wat gaan we nu doen?” Als ik antwoord dat we nu gaan ontspannen en dan een volgende sauna-ronde gaan beginnen, kijkt hij me verbijsterd aan. Of het dat maar is, vraagt hij, ontspannen door hier gewoon te zitten. Ik zie aan zijn gezicht dat hij het poogt te vatten, maar dat het niet lukt.

Als de mevrouw die op het bankje rechttegenover ons aan het voetbad plots haar handen op haar knieën legt, de ogen sluit en zacht medidatief begint te zoemen, zie ik de verbeten trek om zijn mond die ik zo goed ken. En als de dame in kwestie prompt heur chakra’s begint te kuisen, is het hek van de dam. Lief lacht luid, de mevrouw kijkt verstoord, de zen is aanwezig zoals op een betoging van Tibetaanse monniken. Ge weet dat ze er is, maar met al dat tumult kunt ge ze moeilijk zien.

De rest van de avond breng ik in de sauna door, terwijl hij bij de open haard een boek leest en vers fruitsap drinkt.

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.