Lang. Dat is het minste dat u van mijn dag kunt zeggen, vandaag. Het is immiddels 16 uur geleden dat ik opgestaan ben, en dat op zich is niet noemenswaardig, ware het niet dat dit het eerste moment is van rust in die zestien uur. Deze voormiddag lesgegeven, daarna door de file naar huis om lief op te halen, hem gedropt op school voor een vergadering, zelf ondertussen rap iets gegeten, daarna lampen gekozen, dan een trap gekozen, langs de colruyt gereden, de boodschappen thuis afgezet, naar O. gereden om mijn foto (hoera!), naar de garage achter lief zijn auto, langs school mijn collega oppikken, naar Temse voor een vergadering, naar Sint Amands voor een etentje met collega’s en dan terug naar Gent.

Ik ging nog naar een optreden gaan in Vooruit, maar na tien minuten zoeken naar een parkeerplaats had ik de keuze tussen beginnen huilen en naar huis rijden. En zo komt het dat ik nu in mijn bed lig, luisterend naar de stilte. Zalig is dat, na zo’n hectische dag.

There is freedom within, there is freedom without
Try to catch the deluge in a paper cup
There’s a battle ahead, many battles are lost
But you’ll never see the end of the road
While you’re traveling with me

Repeat-dagen. Op de pc, op de radio en als alle geluid weg is, toch nog hetzelfde in mijn hoofd. Dit. En niks dan dit.

Lief, toen ik hem daarnet mijn nieuwe –gisteren gekocht in de niet-failliete Cream, beau — outfit showde:

*neemt GSM*

Hallo? Ja? Ik zal het zeggen.

*kijkt naar mij*

De jaren tachtig hebben gebeld, ze willen hun kleren terug.

Na twee maand in het nieuwe huis heeft Santa Boogie gisteren eindelijk de stap over de muur gezet, op verkenning in de tuin van de buren. En de buren daarnaast.
Gisterenavond laat (ik kreeg het niet over mijn hart hem buiten te laten slapen en we hebben nog geen luik) heb ik uiteindelijk gebeld bij buurvrouw chris omdat hij niet wilde terugkeren, waarna een verwarrende (zowel voor mij als voor santa) tocht en achtervolging in de donkere buurtuin volgde. Hoge rug, blazen en grommen en weglopen. Hij dan é, ik ben daar al lang uitgegroeid uit dat soort gedrag.

Uiteindelijk is hij vanzelf naar binnen gegaan (opgejaagd door mij en chris, en aangemoedigd door henk aan de andere kant van de muur). Deze ochtend echter: geen huis mee te houden. Een oorverdovend, klagend gejank noopte me ertoe hem uiteindelijk buiten te laten. En nu is hij dus weer weg.

Duimt u even mee dat hij straks vanzelf even terugkomt? Ik zal gelijk al veel geruster zijn dan, als hij zelf zijn weg werevindt.

15.04

Ik heb mijn gsm gevonden, in een geheim zakje in mijn tas.

Soms é.