Kijk, ik ben daar eerlijk in: ik moet daar niet van weten, van ziek zijn. Als ge daar niet aan toegeeft, dan scheelt het al een heel eind. Volgens mij zit ziek zijn trouwens voor een stuk in uw hoofd en is de moderne mens een grote janet. Kuchkuch, ik ben zo zie-iek. Oeioei, ik voel mij zo slappekes. Bleh. Ik moet daar allemaal niet van hebben.

En ok, ja, ik heb een beetje koorts, maar dat is ook allemaal zo erg niet als dat lijkt. En mijn hoofd doet zeer en ik duizel zo als ik rechtsta, maar zolang ik neerzit kan ik echt wel een beetje werken. En de hele tijd slapen is saai, en er is nog zoveel te doen.

Lief ergert zich dood aan mij dan. Ik word hier constant weggejaagd met de boodschap:”Ga slapen, kindjen” en ik mag niet rondlopen en al. En ik weet eigenlijk ook wel dat hij gelijk heeft en dat ik moet rusten. Maar op de één of andere manier kan ik dat echt niet. Vrouwelijke koppigheid zal het zijn, waarschijnlijk.

Lief en ikzelve waren reeds geruime tijd op de hoogte van de gezegende staat van gemeenteraadslid Decroubele-Braeckevelt. Wij hadden echter geheimhouding gezworen. Vorige week, op het Gentblogt-feest, zei Lief opeens tegen Lien “Ah just. Proficiat é”, waarop Lien hem giftig en met opgetrokken wenkbrauwen aankeek. Er stond immers gezelschap bij dat nog van niks mocht weten. Lief vulde gezwind aan “Euhm.. met uw nieuwe badkamer.”

De titel is één van de grappigste zinnen die ik de laatste weken heb gehoord, maar u krijgt er nog wel een keer meer uitleg over, ten gepaste tijde. Nu mag dat niet, zoals er zoveel dingen niet mogen tegenwoordig.

Het is een donkere dag vandaag, met veel regen en dus kan een mens niet veel anders dan praktische dingen afhandelen. Uitzoeken hoe leningen in elkaar zitten, een les of zes voorbereiden, een artikel schrijven.
Living on the edge betekent op zo’n dag: truien met een etiket “handwas” toch in de machine stoppen wegens te lui. Ik dan, niet de truien. Truien kunnen niet lui zijn, want truien hebben geen emoties. Al beweerde Herman De Coninck ooit van wel, in een gedicht. Maar dat is een geheel andere zaak.

De truien zitten in de machine, en ik wacht gespannen af. Als alles er deftig uitkomt schept dat immers mogelijkheden voor de toekomst. Als ze krimpen, dan hebben we meteen geen handwas-truien meer en is dat probleem ook al weer van de baan.

Soms kunt ge gewoon niet verliezen.

Het is een beetje leeg in mijn hoofd. Dat gebeurt altijd als ik eigenlijk te veel dingen heb om over na te denken. In plaats van dat te doen en te denken en te beslissen, gaat mijn kop in een soort flatline. Meer dan een monotone biep is er niet meer te horen, dan.

Eigenlijk heb ik lessen voor te bereiden voor volgende week, en geavanceerde spreadsheets te maken die verschillende lening-opties met elkaar vergelijken en plannen te tekenen. En ook nog een paar honderd mails te beantwoorden. En een persbericht te maken. En een aannemer te zoeken ivm. een dak. Verder ligt er een verhaal voor mij dat helemaal in mijn hoofd zit, maar het uitschrijven wil niet lukken en moet ik eigenlijk nog eens denken wat we vanavond gaan eten. Tot slot moet het huis dringend een beetje opgeruimd worden.

En het lukt niet. Mijn hoofd is leeg. Misschien eerst een wandeling maken.