moeilijk

moeilijk projecten

Dipje.

Vanmiddag keek ik uit over wat eens onze living was, en heel even had ik zin om op mijn knieën in de modder te zakken en een potje te huilen.
Dat komt zo: alles is vuil en zanderig. Het tocht in ons huis wegens uitgebroken muren. Alle verwarmingen zijn losgekoppeld, waardoor ook de boiler niet meer werkt en er dus geen warm water is om te douchen. De caniveau ligt open, dus het huis ruikt naar riool. De vaatwasmachine is losgekoppeld en onbruikbaar. Alles, ook de bovenverdieping zit onder een dun laagje stof, omdat men vandaag een nieuw deurgat heeft gemaakt met een slijpschijf.
En ik was al de derde dag op rij wakker om zeven uur. En het regende. En het was koud. En ik heb geen propere jeansbroek meer.

Ondertussen heb ik gedoucht bij vrienden, een tukje gedaan en een cordon bleu gegeten in de fabula. Het leven is beter. Morgen komt er een rioolbuis in plaats van de caniveau (gesloten riolering. how very 21st century) en wordt er beton gegoten. Over de modder en het vuil heen. Eens dat gebeurt is, liggen de werken drie dagen stil, wegens lang weekend. Drie dagen uitslapen en stof ruimen en wassen. Kleren en schotels en mezelf.

Ja! moeilijk

Fin.

Zo. De zaal is geveegd, de tribune afgebroken, de kassa gemaakt en de backstage opgeruimd. Het doek is gevallen over Vijf, en daarmee ook over de allereerste keer dat ik iets dergelijks heb georganiseerd. Content dat alles goed is verlopen, content dat iedereen content was, content dat het voorbij is ook.
Els heeft mij er verschillende keren op gewezen dat ik “zo praktisch ben dat ze er schrik van krijgt”. Wel, Elsken: de komende dagen laat ik de chaos in mezelf even los, om dan overnieuw te beginnen, zij het dan gewoon in onze verbouwing. Maar nu even niet: nu wil ik op de feesten staan en vriendjes zien en verhalen horen die ik eigenlijk al ken maar zo graag hoor vertellen.

moeilijk

Wel geloven is gemakkelijker dan niet (i).

Er staat een (i) naast de titel omdat ik het voel dat aan mijn linkerpink, dit wordt een serie. Er is namelijk veel te vertellen over geloven en alternatieve mambo jambo en mediums en paranormaal begaafden. Wij hebben daar meningen over, ja. En het zijn helemaal andere meningen dan bijvoorbeeld ishku en freaq in de commentaren. Het risico lopend dat ik als een oud wijf klink: misschien heeft dat wel met leeftijd te maken.

Versta mij niet verkeerd: ik zou heel graag in die dingen geloven. Ik heb dat ook heel lang geprobeerd en gedaan. Het mystieke, horoscopen, the other side: het heeft mij van kleinsaf mateloos gefascineerd. Ik ken mijn sterrenbeeld, in Westerse en Chinese horoscoop, ik ken mijn ascedant, ik ken mijn numerologische codes, ik heb nostradamus gelezen. Ik ben naar beurzen geweest waar mensen over toekomst praten en dingen vertellen over uw verleden en karakter. Want geef toe: is er iets schoners dan ervan overtuigd zijn dat er meer is tussen hemel en aarde dan de mens? Laat ons wel wezen: als het de mens maar is, dan is het maar flauw, niet? Geloven in meer is het gemakkelijkste wat ge kunt doen: het haalt verantwoordelijkheid bij uzelf weg, het geeft u de comfortabele gevoelens een deel zijn van grotere gehelen. De mensen hebben dat graag, en ik ben daar niet anders in.

Maar. Eerlijk gezegd: een denkend mens kan niet anders dan concluderen het zever is, en dat is wat er ondertussen is overgebleven van al mijn geloof: het besef dat het zever was. Neem nu al die paranormaal begaafden, die u wel 100 euro uit de zak rammelen voor een voorspelling of een inzicht, maar die zomaar de sisyphus-prijs aan zich voorbij laten gaan? 10.000 euro rijker en eindelijk erkend door een groep gerespecteerde wetenschappers? Om maar te zwijgen over de promotie, het respect, en het succes dat daarop zou volgen. Ik vind dat op zijn minst raar dat ze daar niet aan willen meedoen, die paranormalen. Misschien voorzien ze dat ze door de mand gaan vallen?

Er is slechts één feit in dit hele verhaal: dat er nog nooit iets bewezen is van al dat helderziend gedoe. En kom niet af met de bewijzen uit het programma van Johan Terryn, mensen. Dat is ten eerste een montage van een paar minuten van wat misschien een sessie van uren was. Op televisie dan nog, ge weet wel, dat betrouwbare medium. Ten tweede gebeurde het Grote Zien in bijzijn van allemaal mensen die op de hoogte zijn en dat is een klassiek voorbeeld van cold reading. Maar dat had ik al gezegd.

In het kort: als iemand mij morgen bewijzen levert, dan zal ik mijn mening met veel plezier veranderen. Maar ik heb er redelijk vertrouwen in dat ik mijn mening niet zal hoeven te veranderen.