De mensen van sensoa vragen het lief, dus bij deze:

Ben je tussen 20 en 30 jaar, hetero en seksueel actief? Dan wil Sensoa, het Vlaams service- en expertisecentrum rond seksuele gezondheid en hiv, graag jou aan het woord laten. Om initiatieven uit te weken voor jongvolwassenen rond seksualiteit, organiseren we groepsgesprekken over seksuele ervaringen en seksualiteitsbeleving. We garanderen volledige anonimiteit en vertrouwelijkheid bij de verwerking van de gegevens. Met jouw inbreng, kan Sensoa beter op jullie vragen inspelen.

Iedere deelnemer ontvangt een bioscoopcheque. De gesprekken vinden plaats in juni en juli 2008 zowel in Gent als Antwerpen, ‘s avonds en duren maximum twee uur. De groepjes bestaan steeds uit maximum 8 personen.

Voor verdere praktische details of vrijblijvend meer informatie, stuur je een mailtje naar ilse.vandevelde@sensoa.be

hup. u moest al bezig zijn.

Fotomateriaal en verslag van John Moore, die erbij was.

via Stijn

spannend é.

Een hele poos geleden werd ik door een vriendelijke jongeman gecontacteerd, die in opdracht van Bongo een voorstel had.

Het is onze bedoeling om de nieuwe bongo’s op een originele manier te lanceren op internet. We vragen je niet om reclame te maken, maar om de bongo uit te proberen en er een eerlijke recensie over te schrijven. Daarin ben je vrij.

Heyho, dacht ik. Voor niets op weekend én erover mogen schrijven wat ik wil. Pretty sweet deal, jawel. Vooral omdat wij hier ten huize al jaren fan zijn van het concept. Na mijn volmondig instemmen werd een Bongo-cultuurweekend opgestuurd en kozen wij als bestemming Oostende uit op de site. Dat boeken is overigens een kolfje naar de ietwat computervaardige hand: kiezen uit een dropdown-menu, de datum van aankomst selecteren en vervolgens je boekingscode op de bon ingeven. Je krijgt een bevestigingsmail met een voucher en die neem je mee naar het hotel. Simple comme bonjour.

Oostende was de stad die wij uitkozen, en wel om een paar redenen. We wilden niet te ver rijden, want het is al zo druk de laatste tijd en als je maar twee dagen weg gaat, spendeert een mens liever geen halve dag in de auto. Daarnaast houden we nogal van steden aan de zee, want dat is het enige dat we een beetje missen in Gent. Rotterdam deden we de vorige keer al (in dat exacte hotel, overigens), en Oostende bleef over.
Het Best Western Hotel Imperial (***) bleek rechttegenover het casino gelegen, dicht bij zee dus, en vlakbij een ondergrondse parking (16 euro voor 24 uur). In ons arrangement zat een kamer voor twee met ontbijt en toegang tot óf Het Ensormuseum; óf het PMMK. Gulzig als we zijn besloten we het andere museum gewoon zelf te betalen en beiden te bezoeken.

Hotel en kamer vonden we mooi. Gelegen op de derde verdieping, met zicht op zee, en een ruime badkamer met bad. In de badkamer de basis-hotelvoorzieningen: kleine en grote handdoeken, een paar zeepjes en een haardroger. Er was kabeltelevisie en het was er aangenaam warm. Dat brengt ons meteen op één van de mindere punten van dit hotel: het bleek niet mogelijk de verwarming uit te schakelen, want alle kamers zitten op hetzelfde systeem. Eén iemand warm, iedereen warm. Als je gewend bent, zoals ons, om in een koude kamer te slapen in dat even wennen. Tweede minpuntje: het draadloos internet was betalend. Het zal wel een beetje aan mij liggen, maar ik vind dat elk zichzelf respecterend hotel gratis draadloos internet moet hebben. Service, meneer.
Voor de rest: niks te klagen over het hotel. Het ontbijtbuffet was uitgebreid en uitstekend, de koffie lekker en de bediening verzorgd. Een troef van dit hotel is zonder twijfel de centrale ligging: ‘s avonds gingen we eten aan zee (in het excellente italiaanse Marina) en dat was vijf minuten stappen. Het Ensor, de winkelstraten, de PMMK: allemaal vlakbij, en dat is bijzonder aangenaam als je met vakantie bent.

De musea dan, want deze Bongo is hotel+museum. Misschien zijn we als Gentenaars iets te verwend (Gent heeft veel mooie musea), en wat te kritisch, maar als u de keuze hebt laat u volgens ons het Ensor beter links liggen. De normale toegang is 2 euro, en zelfs dat is eerlijk gezegd te veel. Het risico lopend grof te worden: op tien minuten heeft u gezien wat er te zien valt, en dan heeft u er nog lang over gedaan. Het is geen Ensor-museum, trouwens, het is gewoon zijn geboortehuis. Neen, dan liever het PMMK, waar we toch een halve voormiddag zeer aangenaam vertoefd hebben. Een mooie verzameling hedendaagse kunst, met voldoende afwisseling. Een aanrader als u een keer aan zee bent en het begint plots te regenen.

Conclusie van het weekend: Oostende is een aangename kuststad, het Best Western is een goed hotel en het PMMK is de moeite. Als u helemaal voor de cultuur wilt gaan: boek tijdens het onvolprezen Theater Aan Zee-festival en dompel uzelf onder in de meest bruisende kant van de parel der badsteden.

Lief is naar de dierenarts met wachtdienst geweest (ja, dat bestaat) en heeft Boogie meegenomen, want anders had zijn verplaatsing weinig zin. Aldaar is het beest verdoofd geworden met een driedubbele kattendosis (ja, hij is groot en zwaar, maar wij hebben ook onze gevoelens weetwel, dus hou uw opmerkingen voor u) omdat hij zijn mond niet open wilde doen. Boogie, natuurlijk, niet mijn lief. Want waarom zou mijn lief zijn mond moeten open doen bij de dierenarts, tenzij dan om uit te leggen dat de kat kwijlt als een gedetineerde boven de middenpagina van het vers gearriveerde laatste nummer van Playboy? Silly you.

Bygones. De kat werd verdoofd en onderzocht en het verdict is ietwat onzeker: het zou kunnen een keelontsteking zijn want zijn amandelkes zien een beetje rood. En ik heb het nu wel degelijk over de amandelkes in zijn keel, want die andere is hij jaren geleden al kwijtgespeeld. Haha. Dubbelzinnige insinuaties, dat is scoren bij het grote publiek, i’tjen.
Het zou ook kunnen dat er iets fout is met zijn speekselklieren. Wat een genie die dat opmerkt, denk ik dan.
Optie drie is een zenuwaandoening en ik ben ervan overtuigd dat u nu samen met mij duimt dat zulks niet het geval is. Alleszins: antibiotica werd voorgeschreven en er werd het vooruitzicht gegeven van beterschap voor de week halverwege is. Dat vooruitzicht kostte 74 euri.

Maar goed. Lief kwam dus thuis met een poezenreismand met daarin de uitgetelde Santa Boogie. Beestje op een handdoek gelegd in de verwachting dat hij zou slapen tot de avond, zoals de dierenarts had beloofd. Die mens heeft daar per slot van rekening voor gestudeerd, dus waarom zouden we daaraan twijfelen, niewaar? Dat er op het doosje van de medicatie staat “voor honden” had mijn scepsis enigszins moeten opwekken. Argwaan bleek terecht, want nog geen uur later probeerden wij een slaapdronken kat te overtuigen dat rondlopen niet echt een goed idee was met een driedubbele dosis ketamine in uw wollige lijf. Dat hij nog niet in staat was om op de vensterbank te springen, dat heeft hij zelf empirisch vastgesteld.

Het kattenbeest besloot vervolgens alleen nog verder te tukken op de schoot van één van ons beiden. Mind you: nog steeds kwijlend als een tandkrijgende zuigeling. Zulks zorgde voor een ietwat geanimeerde googletalk-conversatie met Tom (Stem op hem! Hij verdient het!), maar we hebben in onderling overleg besloten dat een dergelijk gesprek niet voor publicatie geschikt is.

De dierenarts was duidelijk in zijn instructies: geen eten meer vanavond. En ik vind het geen goed idee om hem buiten te laten terwijl hij half verdoofd is. Dus ging het eten op de kast en het luik op slot. Nu is het avond, en het monster voelt zich opperbest. En wij verdelen de laatste uren van ons weekend tussen luisteren naar klagend gejank aan de kattendeur en voorkomen dat Santa Boogie eten steelt van de kast, het aanrecht of onze borden.

Huisdieren. Ik zou dat aan iedereen aanraden.