moeilijk – Page 5

En al moeilijk

Overstuur.

02/09/2009

Oh, had ik al verteld van die keer dat ik mijn dochter helegans mismeesterd had? Neen zekers.
Wel, het was afgelopen zaterdag en vriendin A. was jarig. Die gelegenheid werd als excuus gebruikt voor een klein feestje met als ingrediënten: de meest legendarische picnic-tafel van Gent, een paar flessen bubbels, chocoladecake en een paar maten. Buiten in het park dus, en op een avond dat lief optreden was.

Omstreeks acht uur was de baby een contente baby: gevoederd, verversd en wat aan het spartelen in de zetel. Zoals kinderen van net drie weken dat plachten te doen op hun beste momenten, jawel.
Overmoedig als ik ben dacht ik toen dat het een goed idee was om het kind mee te tronen naar het park (op vijf minuten wandelen van ons huis) en even dag te zeggen op het feestje. Boy, was I wrong.

Ik overwoog de draagdoek maar besloot dan toch voor de koets te gaan, wegens een beetje last in mijn rug. Mira een vestje aangedaan, mutsje, dekentje erover en in de wieg. Nog steeds tevreden baby. Wandelen. Nog steeds tevreden baby. Aankomen aan de picnictafel en hopla: spontane huilbui. Geen erg, dacht ik, het gaat wel over. Een beetje gesust, toen het niet overging nog een rondje gewandeld en haar daarna even opgepakt. Geen resultaat. Integendeel: de huilbui werd steeds erger.

En zo was ik een half uur nadat ik de deur achter me had dichtgetrokken met een tevreden dochter terug thuis, deze keer met een uiterst ontevreden dochter, die de hele weg naar huis gekrijst had alsof ze zwaar mishandeld werd. Terwijl er toch alleen sprake was van liggen in de knusse zachte wieg. Ik weet niet wat het precies gedaan heeft: misschien was het te koud. Of te warm. Of te donker en onbekend en met stemmen die ze niet herkende. Of was de geur van de bbq vlakbij er teveel aan: wie zal het zeggen.

Alleszins: de rest van de zaterdagavond heb ik gespendeerd met het huilende kindje troosten, terwijl zij op haar kussen lag en ik bij haar. Ze was kalmer thuis, maar ze keek nogal “ja, ik weet het we zijn thuis en alles is ok nu, maar ik ben overstuur, dus het komt niet direct goed, en het is uw schuld, moedervrouw”. Om elf uur heb ik haar dan eten gegeven en daarna is ze als een blok in slaap gevallen.

Zow. Dat was interessant. Ik kijk al uit naar onze volgende avonduitstap.

En al moeilijk

Die keer dat ik ging bevallen.

31/08/2009

Zegt Tom in de commentaren dat ik een paswoord op borstvoedingsposts moet zetten, en vergeet hij zowaar dat ik het nog niet eens over MIJN BEVALLING heb gehad. Mwoehaha. Dat wordt traumatisch, vriendschap. (Blijkbaar is daar wel interesse voor, voor het bevallingsverhaal, want ik krijg verzoekjes Zeg, dingske. Vertel eens van toen ge een kind hebt gekocht, want we hebben er nog niet veel van gehoord, eigenlijk. U vraagt, wij draaien, zo gaat dat hier op kerygma, want we willen natuurlijk weer voor Tom eindigen in december in het NTG. Nog een trauma erbij, hopla.) (more…)

En al moeilijk

En puddingskes met speculooskoeken erin.

28/08/2009

Ik heb een vaas meegenomen, en een tafelkleedje. Twee foto’s die pepe ooit nam van mijn mama. En op de valreep ook zijn pet. Er staat een doos fotogrief met mijn naam erop, en het bureautje komt naar ons thuis.

Dit weekend is ze verhuisd naar het appartement naast mijn ouders. Het huis werd te groot voor haar alleen, en dichtbij is aangenamer voor iedereen. Het is een mooi, praktisch en niet te ruim appartement, vol oude vertrouwde meubels en foto’s.

Zo gaat dat: eerst woont ge klein, dan in een groot gezinshuis en daarna weer in een kleiner appartement.

Er komen nog wat mensen spullen afhalen voor de vierde-wereldwerking en binnen twee weken komt de container. Dan is het grote huis definitief leeg. In plaats van mijn grootouders komt er nu een meneer wonen met zijn twee kinderen.

Dat doet een beetje raar, toch. Zo in het huis waar wij kindjes zijn geweest en na school boterhammen met lichtbruine suiker aten. Ondertussen hebben we zelf kindjes. En zijn we allemaal verhuisd van kleine appartementen naar grote huizen.

Morgen eens lichtbruin suiker kopen in den Delhaize. Ik heb precies goesting achter een boterham.

En al moeilijk

Van the next level.

17/08/2009

Het kindje stelt het goed, dank u. De mevrouw van Kind en Gezin kwam op bezoek, en ze zit boven haar geboortegewicht — Mira, niet de mevrouw van Kind en Gezin. Allez, die zit ook boven haar geboortegewicht, maar het zou belachelijk zijn daar over te schrijven.
Aniehoew. Ik was zowaar trots op mijn dochter omdat ze zo goed verdikt. Ondertussen ploeteren wij wat verder, een stapje tegelijk. En heb ik af en toe tijd om iets te schrijven. Of over te tikken, zoals volgend stukje, ergens tijdens mijn verblijf in de babyfabriek in mijn Moleskine gekribbeld.

Ik ben aan mysterie in relaties, ik. Er zijn grenzen aan intimiteit, hoe graag ge elkaar ook ziet. Ik wil niet weten hoe zijn nagels geknipt geraken, ik wil niet in de douche terwijl hij op het toilet zit. Omgekeerd heeft mijn lief geen zaken met alle meisjestoestanden die ik achter een gesloten badkamerdeur uitvoer. Voor zover hij weet ben ik zonder werk altijd zo proper en glad en ruik ik vanzelven naar zachte bodylotion. Om maar te zeggen.

En dan. Dames en heren: een bevalling. Met keizersnede. En een kraamtijd in elkaars gezelschap. Het — hoe zal ik het zeggen — tilt uw relatie naar een ietwat ander niveau. Wie ooit een kind gekregen heeft weet vast wat ik bedoel. Voor al de rest, en zonder te plastisch te worden: als de verpleegster binnenkomt met een kan en een bedpan en de woorden “eens spoelen” gebruikt, terwijl ge daar ligt met uw flubietkousen aan, dan krimpt de vrouw in u ineen, echt waar. Met al dat kloven en stuwen en wondverzorgen: de grenzen van de intimiteit worden uiterst brutaal afgetast hier.

En zo zijn er de laatste dagen honderden momenten geweest. Ge leert dat loslaten, dat is evident, ge kunt niet anders. Maar toch, ik vraag mij dan af waar dat allemaal moet eindigen.

On a brighter note: ik heb opnieuw een taille, een putteke als navel, ik heb maar een keer of vijf gebleit en ik heb tijd gehad om mijn haar te wassen daarnet. Ik ben gewoon kei-aantrekkelijk, alweer.

En al moeilijk

Ha. Dat is hier precies een beetje anders dan verwacht.

14/08/2009

Onze Mira, het coolste meiske van de stad. Ze ligt hier te slapen in haar park, en dat is bijna voor het eerst vandaag — een paar tukjes niet meegerekend. Ze is net een week geworden, een week die op zijn minst gezegd een rollercoaster kan genoemd worden: we hadden weinig verwachtingen, omdat we wisten dat alles anders zou zijn. En toch is het allemaal anders dan gedacht. Het is bij momenten zeer moeilijk te geloven dat we zo’n perfect klein wezentje hebben voortgebracht en de impact van het instinct om te zorgen is ingeslagen als een bom. Een ongekend scala aan emoties passeren de revue, en het is moeilijk om het allemaal te verwerken bij momenten. Heen en weer geslingerd worden tussen een verzengende liefde, een verterende angst om zoveel fragiliteit, grote hoeveelheden schuldgevoel over alles wat ge niet perfect doet en verliefdheid zoals als ge 13 jaar zijt. Het vergt wat van een mens.

Ik dacht: als ik thuis ben ga ik eens een selectie maken in mijn foto’s en eens schrijven over de bevalling en al. Ha. Dat was gelijk een kleine misrekening. Een beetje gelijk die stapel scrapgrief die ik heb gekocht toen ik pas zwanger was om een creatief dagboek bij te houden. Steekt uw hand omhoog al wie denkt dat ik al één pagina heb gescrapt. Het zou al veel zijn als ik zou weten wat dat scrappen precies is, natuurlijk.

Maar goed. Dingen die ik deed de afgelopen drie dagen, behalve borstvoeding geven, verversen, naar mira kijken, op haar rugje strelen, mira wassen en oh-did-i-mention-borstvoeding-geven.

* acht bloemekees uitsorteren: er was sprake van ziekenhuisverslensdheid en ik wilde de mooie bloemen eruit halen. Start activititeit: 9h ‘s morgens. Einde activiteit: 3h in de namiddag.
* online boodschappen doen bij de colruyt collect en go. Begin activiteit: 11h gisterenvoormiddag. Einde activiteit: 20.30h vanavond.
* luisteren naar, praten en oefenen met de vroedvrouw en lactatiedeskundige die helpen om te proberen om de borstvoeding toch goed te krijgen. Met dank aan Lien, die dankzij haar problemen in het begin met Janne ervoor gezorgd heeft dat ik wist dat er hulp bestaat voor zo’n dingen. We zullen zien of het allemaal in orde komt, maar ik ga alleszins nog een paar dagen proberen.
* twee keer douchen. Op dag twee ben ik daar namelijk niet toe gekomen. Hoe droevig is dat niet zeg.
* de boterhammen eten die mijn — overigens fantastische lief — me toestopt en verplicht binnen te spelen. Idem met het eten dat hij voor mij kookt en afhaalt.

Hm. En dat is het, vrees ik. Voor de rest heb ik al zestien keer mijn linkeroog uitgebleit en al twaalf keer het rechter. Tekstboek babyblues, inderdaad. Doodmoe en superalert waardoor ik niet kan slapen. En emotioneel bij het minste.

Dus: al onze lieve vrienden en familie die de afgelopen dagen smsjes of mailkes stuurden om op bezoek te komen: vergeef het ons als we nog even een paar dagen nemen om te wennen voor we mensen entertainen. Kwestie dat er ook voor u weinig aan is als ik net één van mijn huilbuien heb enzo.

Oh kijk. Ik heb geschreven. Misschien komt alles toch nog goed, na een poos.