moeilijk

Ja! moeilijk

Buik.

Ze is drie en op bezoek met haar moeder. We zitten op het terras en kleven blinkende sterren op een kroon voor haar opa. Die is jarig, namelijk, en ze gaan later die middag langs voor taart. Ik ken hem al bijna 20 jaar, de opa, zolang als zijn dochter al dicht in mijn leven is. Daarmee dat ik weet dat hij al graag eens iets op zijn hoofd zet, als de omstandigheden zich daartoe lenen. En daarmee dat er dus een kroon wordt gemaakt.
Van de kroon is het een kleine stap om andere dingen vol te kleven met vlinders, sterren en roze pluche. En zo komt het dat ze een ster op mijn buik kleeft en ernstig zegt “dat is omdat daar een baby inzit”.
Als ze kort daarna ook een ster op haar eigen buik kleeft moet ik het natuurlijk vragen
“Zit daar ook een baby in?” Ze bevestigt zonder twijfel.
“En hoe heet de baby in jouw buik?”
Zonder enige aarzeling, met een stralende glimlach:
“Jezus!”

Katholieke protestantse kleuterscholen zijn echt lachen, vind ik.

En al Ja! moeilijk

Muzieks!

Ik ga graag naar optredens, ik. Het was dan ook met veel spijt dat ik Gentjazz had laten passeren in voorverkoop dit jaar: 30 euro voor een kaart, als ge niet weet of ge het nog gaat aankunnen, dat was zelfs voor mij wat te veel van het goede. Een jaar overslaan, dan maar.
Blijkbaar is buitenkomen in mijn toestand trouwens niet meer sociaal aanvaard: gisteren hobbelde ik in Parkkaffee rond en ik hoorde twee vrouwen sissen “dat versta ik dus niet hé, hoe die hier zo nog durft rondlopen”. Waarschijnlijk hoor ik met mijn voeten omhoog naar Vitaya te liggen kijken. Ah ja.

Aniehoew. Geen Gentjazz dus dit jaar. Zelfs toen vriend PG vorige week na het toevallig in de stad tegen het lijf lopen aanbood “belt maar als ge wilt komen, we gaan het wel regelen dan” twijfelde ik nog. Maar toen Stevenn deze week twee VIP-tickets te geef had, was het hek van de dam. VIP-tickets, dat is zitplaatsen (cruciaal), propere WCs (neemt u na mijn ervaring in een Dixie met een achtmaandenbuik aan dat zulks geen luxe is) en eten. We weten allemaal hoe ik over eten denk, tegenwoordig, inderdaad.

En dus gingen wij naar Gentjazz vandaag. En zagen een zeer fijne en ontspannende Lambchop en een werkelijk superieur Rodrigo y Gabriela.
Helemaal op het eind bewogen laatstgenoemden mij zelfs tot een voorzichtig maar daarom niet minder enthousiast danspasje. Ik moest even denken aan die dames van gister in Parkkaffee. En besliste ik dat ik misschien later deze week nog naar Marianne F. zou durven gaan ook. Ha.

Ja! moeilijk

En, Gentse Feesten?

De titel is een vraag die ik regelmatig krijg de laatste weken. En, Gentse Feesten vandejaar? En dan een meewarig lachje en een blik op mijn dikke buik. Ik geef dat toe: met een uitgerekende datum nauwelijks meer dan een week na de passage van de grote fanfare van honger en dorst is het niet gemakkelijk plannen. Maar voorlopig nog steeds een voorzichtige ja, inderdaad.
Er zijn namelijk een aantal dingen die ook hoogzwanger lukken, volgens mij. Zoals die ene uitverkoren plek met de strandstoelen, die ik elk jaar frequenteer maar die deze keer nog aantrekkelijker lijkt. Voordelen: ge kunt zitten in de schaduw, de muziek staat niet te luid en de mensen zijn er lief. En het ligt dichtbij de afstapplaats van de bus, cruciaal in mijn toestand. Daarnaast wil ik ook graag een comedyvoorstelling zien, en als ik dan moet kiezen, dan wordt het deze. Het nieuwe materiaal van Thomas is alweer zeer slim, dus het gaat een fijne avond zijn, zeker weten.

Zijn ook een waarschijnlijkheid: boottochtje langs de voorhaven en ontbijt in monasterium. Er is een aanbod om naar Gentjazz te gaan volgende week ook, maar dat zie ik nog wel als het zover is, hoewel ik wat onzeker ben over de luide muziek.

Maar Gentse Feesten, jawel dus. Een beetje anders dan normaal, maar anders is ook ok.

moeilijk Neen!

Zweedse logica, ge kunt daar niet aan uit.

Wij dus naar Ikea, mijn mama en ik, om een droogrek. Eén en ander was het gevolg van een kettingreactie zoals u ze zelden heeft gezien: ik werd zwanger, een baby blijkt met eigen toiletgrief te komen, dat toiletgrief hoort in een tafel en die tafel moet op de badkamer wegens logica en stromend water. In de badkamer (net op de plaats waar die tafel moet komen, ge zult nooit anders zien) staat een wasmachine en die moet naar beneden, in de berging. De berging die nog moet geplamuurd en geschilderd worden en van plinten en planken voorzien. Maar die ook vol voorlopige rommel staat (Kent ge dat, van dat grief waar ge geen vaste plaats voor hebt en dat dan op een hoop eindigt? Zo’n soort berging is dat dus).

Maar goed. Vandaag werden er koeien bij allerhande horens gepakt, werd de rommel naar de kelder verhuisd (ja, het is ook dat soort kelder), het behang afgestoken en werden de plamuurwerken door Lief en de papa aangevangen. Omdat het nu slecht een kwestie van luttele dagen, weken is voor de wasmachine naar beneden komt, mocht er alvast een droogrek gekocht voor daarbij.

Een schoon droogrek gevonden, daar bij de Zweden. Groot en flexibel en met wielkes eronder. Ijverig het gangnummer en plaatsnummer (33 – 42) genoteerd met het mini-potlood en dan naar de afhaalrekken.
Bij enig nazicht (ik ben bijzonder alert vandaag, aangezien het vijf graden afgekoeld is en dat zulk goed nieuws het effect heeft op een zwanger lijf vergelijkbaar met dat van drie red bulls op een student in examens) bleek dat het schoon droogrek in de verpakking geen wieltjes bevatte. Nu vind ik persoonlijk dat wieltjes veel extra waarde toevoegen aan een droogrek, dus wijle naar de klantendienst. Zegt die meneer doodleuk: ah, die wieltjes voor dat droogrek, die liggen in 29 – 12.

Ja. Stelt u voor dat de wielekes die bij een bepaald rek horen naast dat rek zouden te vinden zijn. Dat zou gelijk compleet belachelijk zijn.

Wat is het volgende? De tandpasta en de tandenborstels in dezelfde rayon in de colruyt? Tsk.

moeilijk

Whaha.

Verbeteren en slapen en dan naar feestjes gaan en dan weer verbeteren en dan weer slapen: dat is het leven tegenwoordig. Verexcuseert u mij dus dat het hier zo angstaanjagend stil is. Nog een drietal weken en het is voorbij voor dit schooljaar. En vreemd genoeg is het dan ook voorbij tot half december. Mijn langste inactieve periode ooit, zeg.