Alles van waarde is weerloos
Dat ze mag zeggen wat ze wil. Dat ge uw vakantie niet moet volplannen, met uw kinders. Dat gewoon thuis al genoeg is.
Met die van mij niet, qua karakter. En met mijzelf ook niet, dat van die appel en boomsgewijs. Dus, op de dagen dat ik niet naar zee kan: doe mij maar een handvol vrienden en een strand. Alles is eenvoudiger dan.
Er wordt hier tegenwoordig precies niet zoveel geschreven, met al dat vakantiehouden. We zijn aan onze laatste eindspurt begonnen en dat betekent een propvolle agenda, en ook van die typische vakantiedagen: alles is anders dan verwacht, het kind zit opeens later in haar bed dan normaal, ik vergeet te weekmenuten en kom dan opeens tot conclusie dat er vandaag geen winkels open zijn. Enzovoort, enzoverder…u kent het ongetwijfeld.
De afgelopen week was, achtereenvolgens: bezoek aan de onthaalmoeder-in-ziekteverlof, twee dagen aan zee (strand, bezoekjes aan de vismijn, nog strand), mossels eten met vrienden, een verjaardagsfeestje, een voetbalmatch, een rommelmarkt, een middag in het pierkespark, een etentje met de lekkerste roggevleugels ooit en vanochtend een verweesd zoeken naar een winkel die open is zodat ik een cadeau voor mijn morgen-jarige-lief kon kopen.
En dus heb ik geen tijd om te schrijven. Dat u het weet.
Mijn kind wil een tuut. Niks speciaals, denkt u, welk kind van twee heeft er nu geen fopspeen? Wel, de mijne dus. Ze heeft het nooit gewild, spuwde elke soort die ik probeerde resoluut uit en had totaal geen interesse. Ze zuigt ook geen duim, tenandere. Niks moest mijn baby hebben.
Het dreef me bij momenten tot wanhoop, want een kind zonder tuut, dat is moeilijk te troosten. En als ze ‘s nachts wakker werd moest ik opstaan om een kluts melk te maken, zo tot 20 maand ofzo. Omdat ze anders niet opnieuw in slaap viel.
En nu is ze twee, en net op het moment dat ik blij begon te worden dat ze geen tuut heeft, en dat ik het dus niet moet afleren binnen afzienbare tijd, wil ze er dus één. En ze heeft dat koppig beslist zoals alleen tweejarigen dat kunnen.
Het is begonnen met het metekindje en het neefje die kwamen spelen, deze vakantie. En die hebben allebei wel een tuut. Zoals dat in peuterlogica werkt: wat een ander heeft, wilt ge ook hebben. Bovendien krijgt de dochter momenteel twee gigantische kiezen en heeft ze daar wel wat last van. Ze heeft gemerkt dat een tuut wel wat helpt, denk ik, met een verloren exemplaar uit haar speelgoedbak.
En nu is het dus dagelijks twee keer drama: bij de middagdut en bij het slapengaan tiert ze de hele keet bij elkaar.
MIRATUUTJEHEBBENMIRATUUTJEHEBBENMIRATUUTJEHEBBEN.
Dilemma hoor. Geef ik haar haar goesting? Of hou ik mijn been stijf en de tuutjes in de kast?
Miserie, dat is het. Al mijn mails, van al mijn emailadressen, die komen toe in één mailbox. Dus ook mijn werkmail. En hoewel ik dus nog drie weken verlof heb, zijn er duidelijk al een boel externe partners die aan het werk zijn. Om nog maar te zwijgen van studenten die aan het blokken zijn voor hun tweede zit en dan mailen wat ze nu ook al weer precies moeten kennen. En dus doet mijn mailbox bliep en zie ik dingen die ik eigenlijk nog even niet wil zien. Ik probeer het te negeren, maar de mails staan beschuldigend ongelezen vet te wezen elke keer als ik mijn inbox opendoe. En hoewel ik dus op papier en in principe weiger om in de vakantie te werken, heb ik daarnet toch maar een mailke of vijf beantwoord. Het klonk dringend en al.
Ik denk dat het tijd word om onder ogen te zien: de lange, zonnige, warme zomervakantie is bijna voorbij voor dit jaar. Zucht.
Lieve Mira
Ik heb je net naar boven gedragen en je volkomen uitgeteld in je bed gelegd. Ik heb je op je hoofd gezoend en nog een keertje lang zal ze leven gezongen. Met hiep hiep hoera. Want precies twee jaar geleden, omstreeks deze tijd, was ik het die volkomen uitgeteld in bed lag. Het eerste bezoek, je grootouders, was naar huis, en ik lag samen met je papa naar jou te kijken. We wisten allebei dat ons leven nooit meer hetzelfde zou zijn en dat was terzelfdertijd de fijnste en de meest beangstigende gedachte ooit.
Deze ochtend toen je wakker werd (8 uur, i love you, my dear child) riep je uit je kamer: mama! mira wakker! cadeautjes krijgen!
Om maar te zeggen dat er wel degelijk sprake is van jouw eerste bewuste verjaardag-ervaring. We hebben de hele dag gedaan wat jij wilde: de hele living was versierd, je kreeg cadeautjes, pannenkoeken als ontbijt, daarna was het rondhossen op de bloemenmarkt, spaghetti eten in Trafiek en na de middagdut groot feest. Met nog meer cadeautjes. En taart. En kaarsjes. Je straalde, liefje, en wij met jou.
De zomer is half voorbij en jij en ik, we zijn ondertussen al dik twee maand een onafscheidelijk duo. Doordat de creche gesloten is, zijn we dag in dag uit samen en dat zorgt ervoor dat onze band nog veel sterker is geworden. Ik ben jouw favoriete persoon ever, en ik heb een straatlengte voorsprong op de rest. Dat is fijn, maar je bent tegelijk ook heel erg een aanhankelijk mamas-kindje geworden. Schootjeszitter, rokkenhanger, armpjesuitstrekker. Mama komen, dat zeg je zo’n duizend keer per dag en als ik je om één of andere reden niet kan oppakken, dan heb je intens veel verdriet. Ik besef dus heel goed dat, hoe zalig de zomer ook is, het een goede zaak is voor jouw zelfstandigheid dat er in september weer wat meer afstand zal komen.
Maar kind, wat zal ik je missen. Onze tochten op de fiets, naar de blaarmeersen, naar de kringloopwinkels, naar de speeltuin. Onze uitstappen naar zee, van zodra er een streepje zon is aangekondigd. Onze middagen thuis, op het terras, of kokend aan het aanrecht: ik met pannen en eten, jij met water en potjes. Naast elkaar. It’s a blast.
Over de zee gesproken trouwens: je bent absoluut verliefd. We zijn er zo vaak, tegenwoordig, bij je grootouders aan zee, dat het een tweede thuis is geworden. En ik zie je zelden gelukkiger dan als je korte beentjes over het zand rennen, het water tegemoet. Schaterend en gillend, enthousiast met je armen zwaaiend. Heerlijk.
Je benen en je armen, die hangen constant vol plakkers. Niet omdat je je zo dikwijls pijn doet, gewoon omdat je beweert van wel. En je minstens drie keer per dag een nieuwe plakker nodig hebt. Het zal me leren, pleisters met beestjes kopen. What was i thinking.
We zijn op reis geweest deze maand. Je hebt voor het eerst gevlogen, met EEN VLIEGTUIG-HOOG-IN-DE-WOLKEN-KRIEBEL-KRIEBEL-IN-DE-BUIK, en je hebt het fantastisch gedaan. Braafste kindje van het hele toestel, we waren zo fier. Ook op reis zelf lukte het veel beter dan vorig jaar: maar twee nachten die minder waren, en voor de rest voorbeeldig moeder en vader (en de rest van de reisgenoten) laten slapen. Dikke duim omhoog! Je hebt een nieuwe beste vriendin, Helena, en je bent een week lang zo goed als constant je eigen vrolijke, koppige zelf geweest.
Je bent een peuter, dat is waar. En peuters, die hebben al eens kuren. En soms zou ik je aan een haakje willen hangen. Maar algemeen gesproken ben je een absoluut zonneke in huis. Je springt vooruit in je ontwikkeling, en je kan steeds meer zelf. Je nuanceert al veel ook. We krijgen tegenwoordig hele vertellementen over geluiden die een mama-hond, een papa-hond en een baby-hond maken, compleet met imitaties. Je telt, je tekent, je speelt moeder over je poppen en beren en je fantaseert erop los. Je bent de coolste tweejarige ooit, vermoed ik. Lang zal je leven, liefje. En gelukkige verjaardag.
Zoen
je mama
Maand 1 – Maand 2 – Maand 3 – Maand 4 – Maand 5 – Maand 6 – Maand 7 – Maand 8 – Maand 9 – Maand 10 – Maand 11 – Jaar 1 – Jaar 1, maand 1 – Jaar 1, maand 2 Jaar 1, maand 3 – Jaar 1, maand 4 – Jaar 1, maand 5 Jaar 1, maand 6 – Jaar 1, maand 7 – Jaar 1, maand 8 Jaar 1, maand 9 – Jaar 1 – maand 10 – Jaar 1 -maand 11