Kerygma

Weet ge wat het is met op reis gaan: dat is best veel werk achteraf. Het is woensdag, we waren zaterdagavond terug, en ik ben nog steeds puin aan het ruimen. De mand strijk is nog niet weggewerkt, het huis is na drie dagen alweer een stort, en ik moet nog steeds een paar dingen uitpakken.

Ik heb nochtans geluk: mijn fantastische ouders hebben terwijl we wegwaren zowaar mijn huis helemaal langs de kant gedaan, alle was die er in mijn vertrek-luiheid nog lag gewassen en gestreken, mijn auto uitgemest en de frigo voor een paar dagen gevuld.

En natuurlijk ben ik ook nog een middag naar de blaarmeersen geweest (maandag) en een dag naar zee (dinsdag), wat het opruim-gedoe niet ten goede kwam, ziet dat van hier. Maar nu begint het dus finaal op mijn zenuwen te werken: vanavond doe ik door tot alles gewassen, gestreken en in de kasten ligt.

Daar. Het staat op het internet, dus het is waar.

Lees eerst dit.

Dat is drie jaar geleden, ondertussen, en het is nog steeds niet veranderd. Of wel. Hij is nu ook de vader van zij-die-mijn-wereld-maakt en hij is daar verdomd sterk in. Hij is nu ook de arm die me vastgrijpt en ondersteunt als ik struikel over mezelf of het leven. Hij is de rust in mijn hoofd na een dag mezelf voorbijhollen. Hij is de hele avond giechelen en praten en plannen maken en dan samen grijnzend zien dat het eigenlijk al veel te laat is, met ons ochtendkind in het achterhoofd. Hij danst met mij, en met de dochter, en hij doet ons allebei lachen tot we buikpijn hebben.

Het is hier nog altijd dik koekenbak, na bijna zeven jaar. Daarmee dus, dat ik zelfs niet moest nadenken. Daarmee dus, dat ik “het zal wel zijn, zeg, ja” zei, toen hij het vroeg.

Deel 1.
Deel 2.
Door de heg dus, en dan door de donkere tuin naar het zwembad, richting gelach. We duwden elkaar naar vooraan in de rij, en toen ik achteraf informeerde naar wat de anderen dachten op dat moment, bleek het net hetzelfde te zijn als in mijn hoofd.

Please, don’t be naked.

Ze waren het niet. Naakt, bedoel ik. Maar ze waren wel aan het dansen in wat we, voor de lieve vrede, nachtkledij zullen noemen. De één al wat meer nachtkledij dan de ander. Maar wij hadden daar dus geen oog voor, want het allerallerallereerste dat wij allemaal zagen (onze maten en wij, wij zitten nogal op dezelfde golflengte) was een dansende meneer aan het zwembad, in boxershort en met een gigantische afro-pruik.
Ik keek. Ik keek naar mijn lief en ik zag hem dezelfde link leggen.

DISCOOOOOO TIME!

Waarna vriend P. het woord heeft moeten doen, want het lief en ik kwamen niet meer bij van het lachen.

De buren waren overigens heel wat minder bezorgd over de vlammenzee op de berg dan wij. Het antwoord op onze vraag naar noodnummer was: “goh, jong, dat is normaal…het is feest van de pompiers é. Zet u, drinkt iets.”

Wat we niet hebben gedaan, want ons boelekes lagen natuurlijk te slapen in ons huis (één van de mama’s ook, trouwens, dus het is niet dat we zo totaal onverantwoord achter hadden gelaten) en we moesten dringend bellen, vlammenzee en overnachting in evacuatie-sporthal indachtig.

Plan B werd in leven geroepen: een verloren Frankrijk-reisgids werd opgeduikeld, we vonden een nummer, J. was gedurende 20 minuten in verbinding met een antwoordapparaat. En toen zagen we opeens brandweerwagens passeren en ambulances. Een half uurtje later was er alleen nog wat rook.

Ramp afgewend. Tijd voor een glazeke rosé, waarbij we klonken op de pompiers en hun feest. En op disco time. Natuurlijk.