Ja!

De cadeautjesregen van bol.com

Om de zoveel tijd doen wij hier een bestelling bij Bol.com. Ondanks het bestaan van azur en proxis blijft dat namelijk toch mijn favoriete webboekenwinkel: ze hebben een pak meer grief, en ze zijn altijd snel, goedkoop en correct. Ik moet ook toegeven dat ik nog nooit op amazon en dergelijk heb besteld: de enige keer dat het lief dat eens deed (met wat comedy-boeken geloof ik) moesten we geld voor douane betalen. Het is ondertussen 5 jaar geleden, en het zou nu anders kunnen zijn, maar ik vertrouw het zaakje niet. Dat hoeft u niet tegen te houden, natuurlijk: ik weiger ook boeken op e-readers te lezen en naar 3D-films te kijken, dus het zou kunnen dat ik gewoon een beetje ouderwets ben.

Maar bol.com dus. Meestal is zo’n bestelling een samenraapsel van een paar maanden wishlist bijhouden, zowel van mij als het lief. En dan bestel ik alles in één keer. Het grappige is dat de meeste van die zaken een verschillende leveringstermijn hebben (3 dagen, een week, 12 dagen, 3 weken, …) en dat Bol dus niet wacht met verzenden tot alles binnen is. Zo komt het dat in de weken na de bestelling er bijna dagelijks een pakje op me ligt te wachten, telkens met één boek of CD erin. En dat het dus wel tien keer feest is, in plaats van één keer groot feest.

Want pakjes met de post, dat zijn toch nog steeds cadeautjes, ook al hebt ge ze zelf betaald, vindt ge niet?

internet

All must be heard.

(bij michel gevonden, copy paste omdat ge het *moet* lezen.)

We stand at a unique time in our history, the rise of the internet and computer technology have contributed to an unparalleled rate of prosperity for the First World.

We have created for ourselves and empire unlike any other, a global network of constant trade and communication, a new age of technological advancement. We have come a long way from our humble roots in the Industrial Revolution and the days of Manifest Destiny. We are now pioneers on new digital frontiers expanding our domain from the quantum world to the far reaches of space.

And yet, the empire faces a crisis, a global recession, growing poverty, rampant violence, corruption in politics, and threats to personal freedom. As it was before in other times of crisis, the old stories have begun to repeat themselves. The half truths, this time repeated nightly on cable news and echoed through a series of tubes onto the internet: the empire is strong, change is unwise, business as usual is the answer. In times of uncertainty there are those who seek to add to the confusion, to prey on our insecurities and fears. Those who would seek to keep us divided for their own gain. The pervasive strategy takes many very convincing forms: Liberals and Conservatives, Christians and Muslims, Black and White, Saved and sinner.

But something unexpected is happening. We have begun telling each other our own stories. Sharing our lives, our hopes, our dreams, our demons. Every second, day in day out, into all hours of the night the gritty details of life on this earth are streaming around the world. As we see the lives of others played out in our living rooms we are beginning to understand the consequences of our actions and the error of the old ways. We are questioning the old assumptions that we are made to consume not to create, that the world was made for our taking, that wars are inevitable, that poverty is unavoidable. As we learn more about our global community a fundamental truth has been rediscovered: We are not so different as we may seem. Every human has strengths, weaknesses, and deep emotions. We crave love, love laughter, fear being alone and dream for a better life.

You must create a better life.

You cannot sit on the couch watching television or playing video games, waiting for a revolution. You are the revolution. Every time you decide not to exercise your rights, every time you refuse to hear another view point, every time you ignore the world around you, every time you spend a dollar at a business that doesn\’t pay a fair wage you are contributing to the oppression of the human body and the repression of the human mind. You have a choice, a choice to take the easy path, the familiar path, to walk willingly into your own submission. Or a choice get up, to go outside and talk to your neighbor, to come together in new forums to create lasting, meaningful change for the human race.

This is our challenge:

A peaceful revolution, a revolution of ideas, a revolution of creation. The twenty-first century enlightenment. A global movement to create a new age of tolerance and understanding, empathy and respect. An age of unfettered technological development. An age of sharing ideas and cooperation. An age of artistic and personal expression. We can choose to use new technology for radical positive change or let it be used against us. We can choose to keep the internet free, keep channels of communication open and dig new tunnels into those places where information is still guarded. Or we can let it all close in around us. As we move in to new digital worlds, we must acknowledge the need for honest information and free expression. We must fight to keep the internet open as a marketplace of ideas where all are seated as equals. We must defend our freedoms from those who would seek to control us. We must fight for those who do not yet have a voice. Keep telling your story. All must be heard. (via)

mediagedoe

Aftermath.

– als ge op een BV-feest rondhangt met echt bekende mensen moet ge meer op de foto dan anders.
– fotografen die opeens voor uw neus staan terwijl ge probeert enigszins elegant een stuk iberico-varken naar binnen te werken: het went niet.
– de schaamtafel is de leukste tafel van het huis.
– er zijn verschillende manieren om aan de schaamtafel te zitten, bijvoorbeeld (a) een televisie-item maken waar een concurrerende zender niet zo blij mee is zodat ge niet in beeld moogt komen of (b) een plaats toegewezen krijgen in de tribune, maar assertieve maten hebben aan een schaamtafel vol champagne.
– over schamen gesproken: als ik een zekere tv-kok zou zijn, ik zou het doen momenteel, dat schamen. Laxeermiddelen en koeienkaka, gawd. Was dat filmke even tenenkrullend vanuit uw comfortabele zetel, eigenlijk?
– Mijn vriendin Klijn is multigetalendeerd, zo blijkt. Assisenzaken pleiten, zingen en kleedskes naaien! Doe het haar maar eens na.
– Jan van Woestijnvis is een coole gast. *zwaait*
– niemand heeft het gemerkt, van de schoenen, Lilith. Volgend jaar: exact dezelfde outfit als dit jaar!

kinderspam

Every single time.

Voornaamste les die ik geleerd heb over kinders, na anderhalf jaar: als ge denkt dat ge het allemaal voor elkaar hebt, dan besluit het kind er anders over. Altijd. De enige zekerheid is dat het helemaal anders zal lopen dan gedacht, uw efficiente planning.

Bewijsstuk 1.
Gisteren was het dochter-dag, hier ten huize. Op woensdag gaat het kindje namelijk niet naar de babyfabriek, maar is ze gewoon thuis. Normaal gezien zijn de woensdagen voor het lief: hij is in het weekend vaak weg, al van ‘s middags, en dus doet hij op woensdag van vader-dochtermomenten, zodat ik kan werken. Deze woensdag had hij een afspraak in de voormiddag, dus nam ik voor een keertje de honeurs waar. Ik plande het zorgvuldig: naar de supermarkt, met de dochter om schoenen, dan bij mijn ouders langs, daar eten en dan hop naar huis, dochter in bed voor een dut en ik werken tot onze lieve vrienden kwamen. Dat was echter buiten de peuterschat gerekend, die besloot dat middagdutten zo 2010 zijn en dat ze daar dus niet aan meedoet. Anderhalf uur later viel ze toch in slaap, had ik niks gewerkt en moest dingen beginnen klaarzetten voor het bezoek. En ik moest haar uiteindelijk wakker maken, natuurlijk. Natuurlijk.

Bewijsstuk 2.
Mijn kind gaat gemakkelijk slapen. Een engel, echt. Twee minuten werk, geen geneut, geen protest. Half negen is alles vredig en stil in huis. Een gemak, dat is het. En dus had ik vanavond een werkavond gepland: het lief is optreden, ik had een to do lijst die niet meer op één Moleskine-pagina raakt.
En toen was het plots bijna tien uur en had ik hoofdpijn omdat de dochter al anderhalf uur hysterisch aan het krijsen was in haar bed. Met tussenpozen, want ik laat mijn kind niet lang bleiten, maar elke keer als ik in haar kamer binnenkwam kreeg ze een glimlach van oor tot oor en sprak ze vrolijk: “titi kijken”. As in: ik ga nog wat televisie kijken, moeder.
*zucht* Peuters zijn zo de max maat.