Ja!

“Veel”, dat is ook relatief, vind ik.

De bezigheid van deze middag: de kleerkast uitsorteren. De dingen die ik twijfelend bekijk in een zak voor de kringloopwinkel (note to self: MORGEN naar de kringloopwinkel brengen, anders haalt ge de helft weer uit de zak de komende dagen), de dingen die ik momenteel niet aankan wegens uitpuilende buik naar de bovenste rekken verhuisd, de andere dingen netjes opvouwen.

Conclusie van het gebeuren: als ik ooit opnieuw mijn kledingmaat terugkrijg van voorheen, hoef ik in principe nooit meer topjes te kopen. Er liggen er –letterlijk – meer dan honderd in mijn kast.

Let wel: ik zeg “in principe” é. Het is nog afwachten of ik mij aan principes wens te houden.

moeilijk

Hm.

Daarnet op de R4, dat is de ring rond gent, was ik een camionette voorbij aan het steken. Er zijn daar twee rijvakkken, op de R4, en ge moogt 90 rijden. Wat ik ook deed. Dat was blijkbaar niet naar de zin van een meneer die duchtig met zijn lichten flikkerend op een halve meter van mijn bumper kwam hangen. Toen ik de camionette voorbij was en weer naar het eerste vak ging reed hij mij voorbij, toeterde, deed een gebaar dat ik van mijn moeder niet mag herhalen en flitste toen weg. Beduidend sneller dan 90 dus.

Vijf km verder stond dezelfde wagen aan de kant, tegen de vangrail, een telefonerende en wild gesticulerende meneer ernaast. Ik heb daar weinig compassie mee. Maar met die twee mensen die 100 m verder ook op de pechstrook stonden, met een ingedeukte achterkant, wel.

En al

Drie jaar R & L.

Kijk. Dit betekent dat het drie jaar geleden is dat wij nog eens in Barcelona waren. Want het kleedje dat ik aanhad op hun trouwfeest, hadden we daar opgescharreld, namelijk. Ja, ik weet nog welk kleed ik aanhad, omdat ik die middag van het feest had besloten dat mijn benen te bleek waren voor het kleed, en ze had ingesmeerd met bruinenzonderzon. Toen de receptie halverwege was bleken mijn benen meer oranje te zijn dan de appelsienen die later die avond cruciaal zouden zijn in een spelleke.

Alleszins, het was een schoon feest. Van twee mensen die de afgelopen drie jaar al bewezen hebben dat “for worse” geen loze belofte was, die dag. Vanuit de grond van mijn hart: nu is het tijd voor “for better”. Dat gaat ongetwijfeld lukken, ik voel dat.

Proficiat, Mr en Mrs Flexanium!

En al

Vakantie.

Dag vier van de vakantie, ondertussen, en mijn opruimwoede lijkt iets bekoeld te zijn. Dat moest ook, want blijkbaar is mijn lijf toch iets sneller vermoeid dan normaal. Een dag met én schuren in de gang, én kasten uitbreken én een etentje voor vriendjes én te lang wakker blijven, dat heeft een impact die nog dagen nazindert. De voorbije 36 uur waren dus rustig. Met veel slapen, adressenlijsten aanleggen, kaartjes schrijven en lezen. En op café zitten, natuurlijk, waar ik ook heb ontdekt dat ik eigenlijk in normale omstandigheden bier drink omdat ik na twee consumpties frisdrank grondig beu ben. Sinds zondag heb ik echter de optie alcoholvrij bier ontdekt en dat maakt mij gelukkig. Weg plakbek!

Aniehoew. Weinig nieuws aan deze kant van het wereldwijde web. Dus vertelt u eens: leuke dingen gedaan deze week?

projecten

Een beestje.

De laatste weken is er onmiskenbaar beweging in de buik. Beweging die niet meer te verwarren valt met rommelende darmen. Soms is het heel kort en zacht, soms urenlang en zeer ontstuimig.

Een vreemde gewaarwording. En één en ander heeft ervoor gezorgd dat mijn onderbewustzijn deze gewaarwording heeft omgezet in een Alien-droom deze nacht. Brrr.

© All Rights Reserved 2021 Theme: Promos Blog by Template Sell.