En al

Proper.

Gisteren vertrokken vriendin G. en ikzelf om negen uur al in Gent, om tegen tien in Leuven te zijn voor een vrijgezellendag. Vriendin B., old friend, verhuisd naar het andere eind van het land en nu op het punt van beloftes te doen over de rest van haar leven aan een meneer. Het is een leuke meneer, dus dat mag.

Dat het gaat over een vriendin van lang geleden, impliceert dat de meeste aanwezige dames onbekenden waren. En er is veel veranderd sinds we samen “studeerden”. De nieuwe vriendinnen zijn een pak properder dan ondergetekende, dat viel op. En meer geschikt om met flair thema’s als black and gold in te vullen. 17 uur later kon ik niet anders dan concluderen dat nieuwe mensen ongelooflijk veel energie van me vragen. Het was fijn om B. te zien stralen. Ik was blij G. en B. en J. terug te zien. Het was leuk tetteren met een aantal van de dames. Maar man, moe dat ik was op het eind.

En stress ook, nu: ik moet dringend een jurk uitzoeken voor het trouwfeest zelf. Want ik wil wel proper zijn, daar in mei.

En al moeilijk

Catalonië, iemand?

Wij gaan op reis, wij. Binnenkort al. Voor het eerst in twee jaar, ook nog.
We hebben de streek gekozen (we gaan met de trein naar Girona, Spanje), maar nu nog de verblijfplaatsen. We willen zeker naar het Dali-museum. En ik ga El Bulli stalken om er te kunnen gaan eten. En verder willen we graag boven Girona verblijven, in plaats van eronder. Dus: Figueras en die punt rechts daarvan, met al dat groen.

We zoeken geen massa-hotels, maar dingen in deze stijl. Aan het strand is geen noodzaak. Wij zijn flexibel en al.

Tips, iemand? Mensen die verborgen Catalaanse parels kennen? Work your magic, interwebs!


Grotere kaart weergeven

En al

Misschien.

Misschien dat ik morgen iets schrijf. Mijn toetsenbord jeukt, namelijk, maar er moet het één en ander bezinken.
Misschien morgen.

mediagedoe

Hello. Goodbye.

Als ik ergens zit te wachten op iemand of iets, of ik heb wat tijd te doden en geen boek voorhanden, dan mag ik graag naar mensen kijken die ik niet ken en verhalen verzinnen. Het is sterker dan mezelf: als ik twee mensen gedempt zie praten in een koffiehuis, dan moet ik bedenken wat hun relatie is. En waarover ze het hebben. En hoelang ze elkaar kennen. En of ze soms verdriet hebben, en waarom. Mijn fantasie gaat helemaal loos op dat moment, en ik hou daar veel van. Daarom dat ik Hello Goodbye zo’n prachtige televisie vind, waarschijnlijk. Dat programma is namelijk het bewijs dat elke mens ook echt zo’n klein of heel groot verhaal heeft. Hello Goodbye is schoon in al zijn eenvoud: luchthaven, mensen die elkaar graag zien, verhalen en allemaal niet te opdringerig. Meer moet dat niet zijn.
En telkens zit ik gefascineerd te luisteren naar wat al die mensen vertellen. Van die mevrouw die op haar man staat te wachten, die in Berlijn werkt en die ze maar twee weekends op een maand ziet. En dat die mevrouw net begonnen is met chemo en dat het niet zo evident is, zo zonder uwen man. Maar dat het allemaal wel gaat.
Of van die mama die wacht op haar dochter en schoonzoon en kleinkinderen. Want die zijn lang weggeweest. Want de vader van de schoonzoon, die is gestorven en dat heeft zo’n schok veroorzaakt dat ze wilden reizen. Maar dat ze haar kleinkinders zo gemist heeft.

Er is een website, waarop u fragmentjes kunt bekijken. Of ge kunt zoals mij doen: op maandagavond kijken, onder uw tv-dekentje, met uw doos mellowcakes op schoot.

(P.S. Dieter C. is de leukste aller C’s. Dat is altijd zo geweest. Nah.)