Als u deze dagen in een Blokker binnenloopt, wees dan op uw hoede. Want plots kunt ge u omdraaien en oog in oog staan met Piet Huysentruyt en een stapel caserollen. Het is weliswaar een cardboard-Piet, maar levensgroot en zeer waarheidsgetrouw. Toemme. Zo verschieten zeg.
Lang geleden, toen wij nog jong en onbesproken waren (er was zelfs nog geen sprake van het lief), gingen wij op weekendavonden vaak uit eten met een paar vrienden. Het was in de tijd dat vriend J. en vriend W. nog niet in de horeca werkten en dus vrij waren op weekendavond. En dat ik nog niet in het onderwijs stond, en dus ook niet hoefde te werken in het weekend.
We hadden allemaal een job, maar nog niet zo lang. We waren allemaal volwassen, maar nog niet zo heel erg. We dachten soms eens aan de toekomst, maar we vonden dat ge daar beter niet in overdrijft.
Maar vooral: we hadden voor het eerst in ons leven eigen geld. Iedere maand was er een loon, en na aftrek van huur bleef daar nogal wat van over. En die overschot deden wij voornamelijk op in de Gentse horeca. Eén van onze favorieten in die tijd was casa de las tapas, in het Patershol. Eén van de weinige plaatsen waar je om tien uur nog aan tafel kon gaan, en zonder problemen tot ver na middernacht tapas en cava kon bestellen. Fantastisch lekkere tapas. En paëlla! En fedeua!
De laatste keer dat ik er kwam was met lief, een paar jaar terug. Er was toen iets veranderd, en het was er niet meer zo leuk. Gisteren bleek op TV dat de eigenaar veranderd is, dus het zal dat wel zijn. En de eigenaar uit onze tijd, die doet nu mee met Mijn Restaurant in Sint-Niklaas. Benieuwd.
Deze namiddag stond ik naast een camion, type tankwagen. Maar dan niet met benzine gevuld, zo droomde ik snel weg, gezien de firmanaam op de zijkant. Ik zeg u: mijn dagdroom maakte de het fileleed een stuk aangenamer. En ik heb vanavond chocoladecake gebakken.
Ik ben gisteren de hele dag ongemakkelijk geweest van een interview met Peter Adriaenssens, kinderpsychiater, in De Morgen. Ik heb het in drie etappes moeten lezen, omdat ik er op bepaalde momenten fysiek pijn van had.
Misschien dat ik daar te emotioneel op reageer, als onderwijsmens. En als iemand die in een buurt woont waar veel kinderen wonen waarvan ik vermoed, zie, voel dat ze tot die 30% behoren die volgens Adriaenssens uit de boot vallen. Maar toch. Misschien is emotioneel de enige manier om hierop te reageren.
Citaten. Stof tot nadenken.
* In Everberg krijgt drie kwart van de jongeren nooit bezoek van ouders.
* Het jongetje dat in Brugge is doodgefolterd was al twee jaar niet naar school geweest, en niemand had zich daar vragen bij gesteld.
* Ouders trekken vaak hun handen af van kinderen met zware psychische problemen. Dat is een vorm van kindermoord.
* Het gaat de foute kant op, maar ik voel nergens een sense of urgency, tenzij om jeugdgevangenissen te bouwen.
* Uit een recente enquete is gebleken dat 60 procent van de ouders meende dat je een zestienplusser geen regels meer moet opleggen.
* Eigenlijk komt het ons allemaal goed uit om problemen met jongeren zoveel mogelijk te pathologiseren. Dan ontsla je jezelf van elke verantwoordelijkheid. Het zit in zijn koppeke, niet in ons gezin.
Eerste vrijdagavond zonder werkend lief in weken: luxe. Uit eten. Uitgebreid en gezellig, bij onze favoriete restaurateur, die op één of andere manier er steeds in slaagt om een tafel voor ons te versieren in het volgeboekte restaurant. Daarna op café met vriendjes.
Op zaterdag pizza gegeten in Tony’s, een nieuwe Italiaanse doeninge, hier in de buurt. Dan een concert op groot scherm en dan weer op café met vriendjes.
En dan op zondag een optreden van het lief en voor de televisie hangen.
Het lijkt wel vakantie. Maar dan zonder het zomerweer.