Ja! mediagedoe

Eurosong – voorronde één.

Wahey, het is van eurosong vanavond. En laat dat nu toch wel een kerygma-traditie zijn zeg. En wij zijn daar niet alleen in.

Bart Peeters heeft precies stress: drie misprekingen op een minuut tijd. Ofwel zijn het die madammen in bontjas die hem even ongemakkelijk maken als mij. En hij zou beter geen woordspelingen doen, dat is genant voor iedereen eigenlijk.
De jury: de onvermijdelijke Marcel Vanthilt, de tegenwoordig overal aanwezige Kris Wauters en de ongelooflijk oud geworden Katerina van de Waves.

Katy Satyn: Magical sensation
Ze zingt een beetje nasaal, dat meiske. Maar ze is wel van Merelbeke en het nummer wordt toffer naarmate het vordert. De strofen vinden we saai, het refrein is leutig. Pluspunten ook omdat ze die jongen van Prison Break zover gekregen heeft om haar danser te worden.
Het doet ons aan een ander liedje denken, maar we kunnen er allebei ons vinger niet opleggen. Iemand?

Raeven: Shut down the heatmachine
Een tweeling. Dat is een gimmick, misschienst, de mensen zien dat graag. Bart Peeters geraakt echt niet uit zijn woorden, vandaag. Misschien was dat altijd zo, maar valt het nu meer op omdat ik mij niet de hele tijd aan hem zit te ergeren. Ik ben daar milder in geworden, het afgelopen jaar, in Bart Peeters. Dat krijgt ge als ge geen televisie meer kijkt. Maar goed: ze doen een liedje over het broeikaseffect, door de tekstschrijver van Lopez. Spijtig dat de tekst zo goed als onverstaanbaar is. Ik heb graag gitaren, maar niet graag ddupdup. En dat hemd kapottrekken op het eind: totally uncalled for. Maar ik vraag mij wel af of die tattoo wel echt is.

Brahim: What I like about you
Het is Bra’im from the hood of Torhout. Wahey! En hij heeft nog altijd een rare hoed en een proper getrimde baard. Wel logopedie gevolgd, sinds de laatste keer. Werken aan uzelf is goed.
Barry White met een falsetstem, is mijn eerste idee. Beetje George Michael, maar dan minder sexy. Lief herhaalt de commentaar van twee jaar geleden: niet slecht in zijn genre, jammer dat het een schijtgenre is.
Hij doet zijn hoed af en heeft blijkbaar een accidentje gehad met de tondeuze. Genant.
Katrina: Every woman in the room is mad about you. Lief: bijneens, ze hebben hem daarjust horen klappen.

Kris, ge moogt geen woorden opschrijven die ge niet kunt uitspreken, jong.

Eva Darche: We breathe
Het a capella-fragment maakt mij bang.
Elfjes! Dansende elfjes! Mindfullness!
De mensen van het oudercomité hebben zich uit de naad gewerkt voor schone kostuums en een mooi decor, zo zegt lief.
Wij vinden het nogal jaren 80. Enya.
Oei, daar is het opeens nogal vals, maar ze herstelt zich. Ze voelt zich niet zo zeker op het podium, jammer genoeg. Nog een paar hete zomers en misschien komt het wel in orde.

Femme Fatale: Décadence
Het is Bettie! En ik wist van niets zeg.
Haar a capella is gewoon voor te lachen. Lief zit zich ondertussen al te verkneukelen. Ze is nen verfpot gevallen tot just onder haar borsten zegt mijn wederhelft. Wij vragen ons vooral af wat Jan Van Rompaey daar eigenlijk zit te doen.
Ze heeft Vive La fete gehoord en gedacht, dat kan ik ook: vals zingen in ‘t frans op een beat. Jammer genoeg heeft Vive La Fete een paar dingen voor op haar: orginaliteit en visie en goeie liedjes, om er een paar te noemen.
Lief lacht zich een breuk met de fantastische tekst “dickdickdickdickadance”. De beat mag meer, voor ons. En het mag allemaal een beetje rauwer.

Neen! werk

Gemeen.

Status: 38/164 verbeterd.

Mijn lief lacht me uit. En hij is best streng. Dat zit zo: eigenlijk moet ik examens verbeteren, maar ik heb daar hoegenaamd geen zin in. Dat geef ik niet graag toe, en dan bedenk ik actviteit na activiteit die belangrijker is dan het verbeteren.

Zo was het printen van foto’s in de Fnac absoluut iets dat vandaag gedaan moest worden. En daarna wilde ik een hamburger en een sapje bij Tasty. Mijn “ik heb een nieuwe handtas nodig” kreeg geen gehoor, jammer genoeg, en ik werd resoluut naar huis gekard. Hij grijnsde breed toen ik verklaarde eerst mijn mailtjes even te willen lezen. En daarna werd mijn “ik moet dringend een keer in bad” zelfs op hoongelach onthaald. Mijn plan om te helpen bij het maken van promopaketjes werd botweg afgeschoten en ik kreeg zelfs een cynisch “ge kunt misschien een cake bakken”.

Wat ik nu ernstig overweeg, dat spreekt.

Ja! werk

Moe maar tevreden.

Het waren twee mooie dagen op werkgebied. Enig vermogen tot zelfreflectie is mij nooit vreemd geweest, maar het is altijd leuk als uit al dat peinzen en tobben concrete plannen komen en het dan plots lijkt alsof de puzzel in elkaar zal passen. Dat was zowat mijn conclusie na de twee vergaderingen van vandaag.

En gisteren heb ik een vijftigtal studenten zien passeren die in groep een opdracht hebben gemaakt voor ICT. Ze kozen een thema voor een schoolfeest en maakten dan alle documenten die daarvoor nodig zijn: affiches, flyers, een uitnodigingsmail, een persbericht, bonnetjes en prijslijsten. Allemaal in datzelfde thema. Nu ik de resultaten van de opdrachten zit te bekijken, ben ik oprecht trots op mijn studenten: het is allemaal zwaar creatief en ze werken ondertussen al heel wat vlotter met dat computermonster, blijkbaar. Fijn fijn fijn.
De vermoeidheid en het harde werken van de laatste maanden zijn er op slag door vergeten, dat verzeker ik u.

Mijn humeur om het weekend te beginnen is dan ook uitstekend. Ik hoop van u hetzelfde.

Ja!

Aanrijding in Moscou.

Vanavond gaan wij hier naartoe.

Met de onsterfelijke dialoog

– Weetewa ze zeggen in Italië? Ti Amo.
– Weetewa ze zeggen in Ledeberg? Kust mijn kloten.

Neen!

Bent u al lid?

Als u nu naar de fnac gaat, dan moet u verplicht een tasje aanvaarden deze week. Ik had mijn grote handtas bij, dus ik wilde de boeken daarin stoppen, maar de mevrouw nam resoluut een papieren tas met een kerstman op. Waarschijnlijk hebben ze de instructie gekregen de tassen met kerstthema zo snel mogelijk op te gebruiken. Toen ik het lef had op te merken dat ik geen zakske moest hebben, antwoordde de dame streng: toetoet, dat is gemakkelijker, zo’n zakske.

Het ging natuurlijk al beter dan de vorige keer, gisteren. Op een doorsnee weekmiddag gaan niet zoveel mensen naar de Fnac. Bovendien moet het wijf die mij graag omverduwt aan de DVDs blijkbaar werken op dinsdag. Peis en vree, inderdaad.

Aan de kassa was ik meteen aan de beurt en zonder wachtenden in de rij achter me. Wat de dominante kassadame van hierboven als een ideale kans zag om een praatje te maken.

– Ik wil graag een factuur, maar ben de factuurkaart vergeten. Dan vraag ik dat gewoon aan het onthaal denk ik?
– Heeft u een factuurkaart of een lidkaart?
– Euhm. Ik weet dat niet. Ze is van mijn lief.
– Kent u de lidkaart?

*ik staar als een dom gansje en ben me daarvan bewust. Ik moet immers dringend plassen, en zulk een fysische behoeften hebben de neiging om mijn gedachten te domineren. Het enige antwoord dat ik kan bedenken is: “ik wil geen uitleg, want ik moet naar het toilet”. Voor ik tijd heb om iets te zeggen, gaat ze echter al verder*

– De lidkaart heeft heel veel voordelen voor iemand als u, want als u kijkt naar de boeken die u nu al gekocht hebt, zou u zeven euro korting krijgen.
– euhm
– en de kaart is twee jaar geldig. en het is niet duur.
– euhm. maar misschien hebben we dat al hoor.
– wel, kijkt u dat eens na, en vraagt u meteen zo’n kaart aan bij het onthaal. Doen hé.

Ze hield me nauwlettend in de gaten terwijl ik aan de onthaalbalie stond, dus ik heb maar een informatiebrochure gevraagd en nog eens geluisterd naar de lidkaart-uitleg. Die ik niet heb onthouden, dat spreekt, want ik moest pipi doen.

Oogst: zes boeken, een informatie-brochure over lidkaarten en een zakske. Ik ben soms zo assertief, u heeft daar geen gedacht van.