Alles van waarde is weerloos
Straks maak ik taart, ik voel het. Normaal gesproken heb ik geen tijd voor dat soort leutigheden, maar ik heb goesting om taart te bakken. En als Annie mag, dan mag ik ook. Dat vind ik wel, ja.
Trouwens. Vlaai dat is bruin met rozijnen en speculoos en lekkerkoek, volgens mij. Dit is gewoon taart. Dink.
Daarnet, tijdens het verbeteren, nog maar eens tot de conclusie gekomen dat Kind Of Blue van Miles Davis één van de beste platen ooit is. Verschrikkelijk vrolijk en ontspannen word ik ervan, telkens weer. Het hoesje van mijn exemplaar is ondertussen zo extreem versleten en afgeleefd (van het meezeulen op reis en rondslingeren in de auto onder andere), dat ik dringend een keer een nieuwe moet halen.
Terzake echter: op regelmatige basis vraagt iemand mij over dat jazz-gedoe en dat ze daar graag iets meer van willen kennen. Maar dat ze niet weten waar te beginnen.
Daar dus. Bij Kind Of Blue van Miles Davis. Wonderschoon. Zeer virtuoos, maar uiterst toegankelijk. U krijgt er op dezelfde plaat meteen ook John Coltrane, Julian Adderley en Paul Chambers bij.
De plaat is zo bekend dat ze nauwelijk nog geld kost, bovendien. Tussen de vijf en tien euro bij uw platenboer, daar kunt u niet voor sukkelen, toch?
Ik had het boek mee vandaag tijdens het examen en terwijl zij-die-mij-hardnekkig-mevrouw-plegen-te-noemen aan het voorbereiden waren, las ik telkens korte fragmenten. Ik ben ermee gestopt toen een student me zowaar angstig aankeek omdat ik met nog half betraande ogen naar zijn antwoord zat te luisteren. D., als je dit leest: je examen was heus niet zo slecht.
(Straks lees ik het einde, ik heb voorzienig vast de mascara van mijn ogen afgehaald).
En ondertussen valt er weinig vrolijks te melden: het lief is ziek en slaapt, de storm wakkert –zoals steeds– de onrust in mijn hoofd aan en gisteren heb ik ervaren hoe ik ook virtueel soms gewoon met mijn mond vol tanden kan staan als er teleurstelling in het spel is.
Daarnet echter, toen ik van school naar huis reed, zat er anachronistische kerstmuziek in mijn hoofd. En net dat deed me beseffen dat het allemaal nog zo erg niet is. Het had immers ook Mega Mindy kunnen zijn.
Wiehoew. Zo content als een katjen, inderdaad. Deze middag in de spending-shop leutig grief afgevraagd van mijn lief: niet alleen heuse filmkesmaak-software, maar ook een mooie externe harddisk. Zupersnel, blinkend zwart en goed voor zo’n 500 GB levensverhalen. En dat voor nog geen 100 euro.
Uw dienaar heeft het even druk met rompslomperig zijn en nadenken over projecten met grote namen. Vanavond is ze er weer, maar hou u ondertussen in stilte een beetje bezig.
Met dit bijvoorbeeld, na al die jaren nog steeds goed voor een door merg en been snijdende schoonheid.