Aan de meneer die met dat jongetje van een jaar of zeven in de Keizer Karelstraat reed, daarnet: als u uw kleinen voor u zou laten fietsen, dan zou u niet om de 30 seconden achter u moeten kijken om te zien of hij er nog is. Bovendien lijkt het me aangewezen dat u een licht voorziet op dat manneken zijn fiets. Het is daar druk, het is vroeg donker en er is geen fietspad, had u dat al gemerkt?
Sommige mensen maken er echt een sport van om mensen te treiteren, zo blijkt vandaag weer op Het Project. Aan mijn gevoelens daaromtrent merk ik echter dat ik toch wel al teenentander gewend ben op het grote interweb. Gevoelens zoals: eigenlijk kan het mij geen kloten schelen. Ik ben daar zelf niet meer opgejaagd door. Ik vind het jammer en zielig en spijtig, dat wel.
Het allerleukst is dat ik zo’n mensen hun reacties ondertussen perfect kan inschatten. Eerst memmen over vrije meningsuiting en dan proberen op persoonlijke weblogs mensen op hun systeem te werken. We hebben het allemaal al eens eerder gezien, vindt u niet?
Hij is er het hart van in, de lieverd. Ik ook wel, eigenlijk. Want hoewel ik bijlange niet zo cool ben als hem, vond ik de toyota toch fantastic.
Bij deze maak ik, in het openbaar, een plechtige belofte: van zodra we een huis hebben gekocht en verbouwd, zetten we geld opzij. En de eerste 5000 euro die we overhebben geven we uit aan dit, dit of dit.
Mijn kop eraf als het genen waar is.
Als u zondag denkt dat u die flik met zijn snor ergens van kent, dan zou dat wel eens kunnen kloppen.