Vanmorgen in allerlijl naar school geroepen om lessenroosters ineen te puzzelen. Het ziet ernaar uit dat het patroon van vorig jaar zich zal herhalen: veel derdejaars, wat voor- en nadelen heeft. Voordeel is dat ik het fijn vind om les te geven aan die laatstejaars. Die hebben een concentratie, daadkracht, inzet en focus die bij eerstejaars (en sommige tweedejaars) al eens wil ontbreken. Nadeel is dat derdejaars in januari examen hebben en daarna op stage vertrekken, en dat alle uren zich concentreren voor de kerstvakantie.
Het wordt dus een bijzonder zwaar eerste semester waarbij we een herhaling van vorig jaar moeten proberen vermijden. Dat was namelijk niet wijs.
Kijk, misschien is dat een zeer sympathieke jongedame als ge die in het echt kent, maar Belle Perez geeft mij echt de kriebels. En niet op een positieve manier.
Eigenlijk ben ik al vijf jaar aan het uitkijken naar een huis. Voor zover je een driemaandelijks bezoek aan immoweb en af en toe eens bellen naar een nummer op een plakkaat “uitkijken” kunt noemen. Het hoeft dan ook niemand te verwonderen dat ik nooit iets gevonden heb.
De vakantie hebben lief en ikzelve echter besloten dat we iets ernstiger gaan worden in onze zoektocht. Gisteren al maar meteen gestopt aan een leuk huis in een fijne buurt. We waren er helemaal wild van: 5 slaapkamers (+nog 1 onafgewerkt), in behoorlijke staat, een klein stadstuintje op de Zuidkant. Maar jammer genoeg ligt de vraagprijs zo’n 50.000 euro boven ons budget. Denken we. Want eigenlijk weten wij niet zo goed wat ons budget is. We weten wat we hebben en wat we willen afbetalen, maar wat we daarvoor kunnen lenen en hoeveel kosten van notaris en schuldsaldoverzekering erbij komen: geen idee. Hell, het is al een wonder dat ik het woord “schuldsaldoverzekering” ken, vind ik.
Vanmiddag dus eens een telefoontje plegen naar De Immotheker, zodat we de mogelijkheden een keer in kaart kunnen brengen.
Ondertussen, Gentse lezertjes: hou uw ogen en oren open voor leuke huizen in uw buurt en laat ons iets weten als jullie iets zien….
Dat de zomer voorbij is, dat weten we omdat het lieveheersbeestje van 1.80m sinds deze ochtend terug is. Dat is er namelijk altijd, deze tijd van het jaar.(klik voor vorig jaar)
Santa Boogie, die gebruikte zijn -nochtans zeer vrolijk gekleurde- krabpaal niet. U weet wel, zo’n ding in gevlochten stro waar katten hun nagels aan scherpen.
Geen probleem, dacht ik: ik koop zo’n produktje in de dierenwinkel met lokstof erin. Zo’n lokstof waar katten dol op zijn.
En ik sprenkel de lokstof op de krabpaal.
Niets. Geen reactie. Hoogstens een ietwat verontwaardigd opgetrokken wenkbrauw (“Denkt ge nu echt dat die chemische boel werkt op mij?”).
Tot vandaag, een paar weken later.
De kat is volledig smoorverliefd op de krabpaal. Hij likt eraan. Hij draait eromheen. Hij gaat er met verdwaasde blik tegenaanliggen schuren.
Hij krabt er niet aan, dat niet. Daarvoor heeft hij de zetels natuurlijk.