Alles van waarde is weerloos
Al is het weer nog zo heet,
hou aan die T-shirt vol met zweet!
Dit, lieve lezertjes, is de tekst op een in Comic Sans MS uitgeprinte A4 in de work-out-zaal van een fitnesscentrum dat ik vanmiddag bezocht.
Ik ben namelijk aan het scouten waar ik mijn sporthatend lichaam deze winter zal heenslepen.
Het fitnesscentrum in kwestie is, door het bordje én door het bejaard bodybuildend manvolk dat er vertoefde, niet langer een optie.
Gisteren was de laatste dag van de vakantie. Vandaag is de eerste dag van het nieuwe werkjaar.
Ik heb er eigenlijk best zin in: goed uitgerust, nieuwe energie en ik heb geen stapels wachtend werk te slikken vandaag.
Vlak voor de vakantie heb ik namelijk alles netjes afgewerkt en tijdens het verlof ben ik blijven mijn mails lezen en beantwoorden en heb ik nog steeds de communicatie van de school gevolgd.
Niks geen inhaalmanoeuvers dus, en dat geeft een fijn gevoel van rust.
Op een, naar onze normen voor een zondag, bijzonder treffelijk uur zijn wij deze ochtend al uit ons bed gerold: nauwelijks kwart na tien was het.
Dat betekent dat we we zowaar dingen kunnen doen hebben voor de middag en dat is ten huize i. en lief zeer uitzonderlijk. We hebben een fiets gekocht op de fietsenmarkt. We hebben over de Oude Markt geslenterd (afzetters dat dat geworden zijn, u houdt het niet voor mogelijk) en hebben daarna een uitgebreid ontbijt en een paar weekendkranten doorgenomen in De Brooderie. Dampende koffie, warme croissants.
Het lijkt wel een herfstzondag, vandaag.
Meneer O., die heeft ook een paar dagen op onze kat gelet, vorig weekend. En vandaag staat er een foto op zijn fotoblog van ons onkruid op het terras. (Het kruid is trouwens al veel gegroeid, op een dikke maand tijd.)
Ik mag maar hopen dat hij enkel dat heeft gefotografeerd en niet bijvoorbeeld mijn ondergoed.
Thuiskomen is altijd een beetje puinruimen. Zeker in ons geval: als wij tien dagen met de auto op reis geweest gaan, dan gaat het vijf dagen goed en daarna begint het te slabakken. We denken dan “bwah, het is niet zo erg dat het wat overhoop ligt, we gaan binnen een paar dagen toch weg van campings en naar chambre d’hote. En voor we het goed en wel beseffen komen we thuis met een auto waarin een bom ontploft lijkt.
Vervolgens slepen we de hele handel naar de inkomhal (oh. kijk. de auto is proper) en dan begint het puinruimen.
24 uur later en lief maakt een spaghetti in de schoongemaakte en opgeruimde keuken. Morgen stofzuig ik de rest van het huis en dan begint het nieuwe academiejaar voor uw dienaar. Maandag tweede zit!
