Kerygma

Het Parkkaffee in Wondelgem is vandaag weer van start gegaan. In een ver verleden was dit één van mijn favoriete zomerplekjes, in augustus. Ik zag er ooit de grote Bram Vermeulen, in het avondlicht en aan zijn vleugelpiano, terwijl hij voor een ademloos luisterend publiek mooie liedjes zong. Ik word nog steeds een beetje emotioneel als ik eraan terugdenk, zo schoon dat dat was.
Ik dus op zoek naar mijn Bram-CD en die in de speler gepleurd. Zucht.

Ik schreef het in februari al een keer, maar ik kan het niet genoeg benadrukken: Rode Wijn is verdomme echt een beest van een nummer. Zoveel emotie. Zoveel drama. Zoveel eenvoudige en pakkende schoonheid. Dat iemand zoiets kan schrijven, daar ben ik nu eens jaloers op zie. (more…)

Straks ga ik naar de Makro. Ik wil namelijk zo’n ding waar ik mijn fotokaartjes kan in pleuren en waar 10.000 fotoots opkunnen. Voor als we nog eens op reis kunnen gaan, dat ik dan mijn laptop niet moet meezeulen. En er staat er zo eentje in reclame.

Nu wil het toeval dat ik nogal zot ben van de Makro.
Ik denk dat het komt door de enorme hoeveelheden van strak in het gelid staande producten. Ik hou nogal van herhaling en van symmetrie en zo’n rek met honderden plastiek verpakkingen met daarin telkens zes flessen van dezelfde douche-creme, allemaal mooi en netjes geordend: ik vind dat dus fantastisch staan.
Daarnaast mogen er in de Makro geen kinderen onder de twaalf jaar binnen, wat ik persoonlijk zeer bevorderlijk vind voor mijn winkelervaring. Geen gebleit en gejengel!
Tot slot geeft het kopen in bulk mij altijd het gevoel dat ik georganiseerd en economisch met het huishouden bezig ben. Ik spaar zowaar geld en tijd! Tegelijkertijd! Aangezien ik van nature noch economisch, noch georganiseerd ben, vervult winkelen in de Makro mij steeds met een ietwat misplaatste trots. Dat ik het toch wel allemaal goed geregeld heb. En dat is een fijn gevoel, zowaar.

Na wekenlang gepruts aan iets wijs maar -laat ons wel wezen, lieverd- volstrekt nutteloos, is het nu kwart voor twaalf en beneden hoor ik zijn vingers nog steeds op het klavier ratelen. ik kwam even geleden in zijn bureau en vroeg of hij mee wilde kijken naar de film die ik gehaald heb, en ik kreeg enkel wat gemurmel.
Opnieuw exit writer’s block, inderdaad. En dat betekent dat het laatste kwartier van de show er toch nog gaat komen voor de premiere. Noteer dus alvast 22 en 23 september in uw agenda. in CC ‘t Groenendal in Merelbeke. Reservatie-info volgt op 17 augustus, want dan begint de ticketverkoop.