Neen!

Het is me wat.

Er zitten tientallen stukjes in mijn hoofd, dingen waar ik nog over wil schrijven en dingen die ik dringend een keer moet vertellen. Maar ik kom er niet toe.
Ik puzzel me te pletter aan de woorden en ik doe dat niet graag. Schrijven is alleen maar leuk als het in één keer uit je hoofd gevloeid komt, via je vingers naar het toetsenbord. Als een onhoudbare stroom van woorden die vanzelf in de juiste volgorde staan.
Als ik echter moet beginnen nadenken over zinsconstructies en vocabularium, dan is de lol er snel af.
Bovendien zit er vanalles in mijn kop dat mijn aandacht afleidt van mijn interesse in het triviale en net dat heb ik nodig om stukjes op Kerygma te schrijven.
Ik puzzel aan het examenrooster. En ik stel in mijn hoofd al vragen op. Ik kan me bijgevolg niet concentreren.

Misschien eerst een die andere dingen aan de kant krijgen en dan een nieuwe poging doen.

internet

Com.

Ja, we waren er wel degelijk, op de Blogcom. Toegegeven, het was een blitzbezoek, ingepast tussen twee andere activiteiten. Vooraf: een etentje met de eskimo-com en co. Achteraf: een bezoekje aan de lokale comedy com, de zogenaamde comcom.

Beetje rondgekeken, pintje gedronken, dag gezegd tegen een paar mensen en dat was het.
Social networking is al niet echt aan mij besteed, evenmin als toestanden waar ik het grootste deel van de mensen niet ken. Ik was dus een beetje op mijn ongemak.
Ik heb een veel fellere bek in Gent, zo blijkt maar weer.

En al

Het alarm.

Iedereen zal ze waarschijnlijk wel hebben: de signalen die je lichaam geeft als je er te lang te veel van eist. Ik heb de laatste weken hard gewerkt en nogal wat stress gehad. Gisteren was er dan opendeurdag op school, wat mijn recuperatie-periode met een dag reduceerde. Gisterenavond had ik de steken in mijn achterhoofd die ik nog kende van een paar maand geleden. En deze ochtend bleek een zeer mooie koortsblaas mijn onderlip te sieren.

Hm. Beetje kalmer aan doen, me dunkt.

werk

Tellen.

Drie: thuiskomstuur vannacht.
Tien: startuur opendeurdag deze ochtend
Zes: einduur deze avond.
Twintig: aantal keer dat mijn ogen dichtgevallen zijn de laatste tien minutendichtgevallen.

reizen

Mad about you.

Wij hebben sinds een week een heuse CD-speler in onze Ford Feest zitten, dat had u misschien al gehoord op die andere weblog. En dat is leuk.
Vandaag was het Hooverphonic door de boxen, want die heb ik goedkoop in de Mediamarkt gekocht.

En toen ik aan het rode licht even mijn ogen sloot tijdens Mad about You, was ik weer in een gamele camionette op weg naar Bordeaux, mijn blote voeten op het dashboard, een zonnebril op mijn neus en lange gesprekken voerend over het leven en de toekomst met vriend P. .
We hadden toen allebei pas behoorlijk wat liefde verloren en waren op de vlucht voor de bijhorende melacholie en de Gentse Feesten, die toen een beetje vies begonnen te ruiken. Het was juli 2004 en de tocht was niet zonder hindernissen: bijna 24 uur waren we onderweg naar de Atlantique. Op een tukje van 3 uur na, op een parking 300 km voor Bordeaux, waren we wakker gebleven.
Veel werd echter goed gemaakt door een duik in de oceaan en een ricard aan het strand bij aankomst, in gezelschap van vriend ketnet en zijn vrouw. Instant vakantie.
Po en Xa4, K., de jongen-wiens-naam-ik-ben-vergeten en Los Gringos vervoegden het gezelschap later die week.
Het werd een vakantie van zee, camionettes, strand, surf, zon en vrienden. Van door de zon verbrande vrolijkheid, pastis en petanque. Van verdriet vergeten en van Hooverphonic.

Good times.