Neen!

Rokers, niet-rokers: who the fuck cares.

Even ter verduidelijking: na een hele dag vergaderen en overhitte discussies die me hoofdpijn en een rothumeur bezorgden ben ik gisteren thuisgekomen om een weblog te vinden waar mensen elkaar de huid volscholden en een mailbox waarin de melding stond dat ik “te persoonlijk” was geweest. Het hele gedoe is me eigenlijk al die energie niet waard en ik maak niet graag ruzie: de ene helft van de mensen denkt zwart, de andere denkt wit en ik heb heel erg de indruk dat er daartussen niets ligt.
Het heeft dan ook geen enkel nut erover te discussiëren: op termijn zullen we ons toch moeten neerleggen bij degene die het luidst roept en het hardst op tafel durft te slaan. Een fatalistische gedachte, maar ook geruststellend: het is eens zo makkelijk zo en het bespaart gewone mensen zoals u en ik heel wat denkwerk.

Ik heb bijgevolg (a) alles wat persoonlijk kon worden opgevat uit mijn post verwijderd en (b) de commentaren gesloten van beide posts. Ik wil geen ruzie met mensen die ik graag heb en ik heb geen zin om eindeloze vuilbekkerij over en ‘t weer op mijn weblog te hebben.
Als iemand daar iets op tegen zou hebben: spijtig, het is mijn weblog dus ik doe gewoon mijn eigen goesting. En als er veel gezeikt wordt in de commentaren hier, dan sluit ik ze gewoon ook.

Een geruststellend vooruitzicht, niet?

En al

Bed.

*Zucht*
Ik zou beter eens uit mijn nest komen, zekers?
Ben een beetje teleurgesteld dat de zon niet schijnt, vandaag. Eerst beloven dat het lente wordt en dan opeens: patat, bewolkt.
Er moeten boodschappen gedaan.
En er is een afspraak met een journalist.
En er moet huiswerk begeleid worden.
En ik moet internet gaan kopen naar de internetwinkel.
En de was moet in de kasten gelegd.
En ik wil gaan zwemmen.
En onder de zonnebank aangezien de echte zon blijkbaar kapot is.
En ik moet twee verslagen schrijven voor het werk.
En een twintig taken verbeteren.

*zucht*

Gelukkig heb ik eerst nog recht op koffie en brood.

vriendjes

Aanspreking

Bij I Wish haalde men herinneringen op naar aanleiding van mijn aanspreking van SPh als “é, vriendschap” in de commentaren hierzo. Over onze vocabulair in vervlogen jaren zal ik het deze week nog eens hebben in een nieuwe aflevering van Kerygma goes nostalgie, maar ik bedacht door dat stukje ook dat ik mijn vrienden eigenlijk zelden met hun voornaam aanspreek. Tenzij dan in een variant met een stupid achtervoegsel eraan geplakt. Boy ofzo. Meestal heeft het echter niks met een naam te maken.
“Vriendschap” wordt frequent gebruikt. Maar ook “zoeteke”, “kiekske”, “schat”, “toet”, “toeter”, “snellen” en “fellen” behoren tot mijn dagelijks taalgebruik. Net als het liefkozende “éi dikken” trouwens.

En u? Hoe spreekt u uw vrienden eigenlijk aan?

mediagedoe

Bliss.

Ik blijf er bij hoofdschudden. Wie noemt er nu zijn kind Bliss?

Fukkers.

(kijk D., het scheldwoord fukkers is helemaal terug van weggeweest)

En al

Roken.

Aangezien ik in discussie ga over het gebruik van labels die men rokers opkleeft, kan ik maar beter ook even mijn mening over de kern van de zaak geven. Als ex-roker (bijna drie maand, inderdaad) kan ik bevestigen dat roken vies is. Als geoefend caféhanger kan ik bevestigen dat passief meeroken mijn luchtwegen op een onaangename manier prikkelt: de dag na een avond uit heb ik steevast een vuil hoestje.
Maar! Ik geloof niet dat het maatschappelijk draagvlak voor een rookverbod op café zo groot is als men doorgaans beweert. Eigenlijk zou je de vraag moeten stellen aan de mensen die *effectief* op café gaan. En dat zijn er veel minder dan dat er stemmers zijn.

Eigenlijk is het simpel: laat de keuze aan de café-baas. Geef een beloningspremie/aanmoediging aan café’s die rookvrij zijn, om de uitbaters over de streep te trekken. En dan zullen we het wel zien é, of er vraag is naar rookvrije cafeetjes. En of dat volk trekt.
Simple comme bonjour.

(en ja, u leest het goed: i. verkondigt zowaar een liberaal standpunt. De wonderen zijn de wereld nog niet uit)