Na een iets te korte nacht deze middag met de fiets naar De Foyer getogen voor de brunch, alwaar de clan vuijlsteke–pattyn en de clan bollaert–kerre ons vergezelden. En dan daarna vol goede voornemens in verband met cultuur en een middag in de stad naar Het Huis van Alijn getrokken, waar er wensen geknutseld zouden worden. Ondanks het feit dat het van zinloos geweld was (dat van die akelige vlinders, ja), dat er een gigantische buttcrack in mijn blikveld te aanschouwen viel en dat er een kleine aanvaring was met mensen die andere mensen hun plek inpikken; bleek het er toch zo fijn dat we niet meer naar andere locaties geraakt zijn. (Foto’s hierzo, dat spreekt voor zich.)

En toen waren we pas thuis en belde klijn toevallig. En een uur later zaten klijn, haar meneer en de allerschattigste helena op ons terras pastasalade te eten.
Een paar uur later –ik had net mijn pc aangezet– belde vriend B. aan, wegens net klaar met eten op het terras naast de deur hier. En of we zin hadden in koffie.

Daarmee dus dat het nu half tien is en ik dringend eens ga beginnen werken voor school. Met dat ontspannen altijd, daar worden uw examenvragen niet mee opgesteld, i.

tsk.

Deze nacht even voor twee naar huis gefietst, lief met een compagnon achterlatend in de Minor Swing, het enige café in Gent waar ook paardjes binnenmogen.
Het was een fijne avond geweest: uit eten met vrienden in een fantastisch restaurant, heerlijke tonijn gegeten en chocoladetaart toe. Geanimeerde gesprekken, gelach in de lentenacht…u kent het wel. Daarna naar Hot Club De Gand voor een terras en dan dus naar huis wegens doodmoe.

Een paar uur later droomde ik heel griezelig: iemand achtervolgde me in ons huis en ik stormde trappen op en af, struikelend en vallend en doodsbang. Op een bepaald moment ben ik met een schok wakkergeworden en toen ik mijn ogen opendeed zag ik een schim in onze slaapkamer. Het bleek -natuurlijk- lief te zijn die net thuiskwam, maar toen ik dat doorhad was ik al helemaal in paniek. Totale, overrompelende angst en ik helemaal van de kaart.

Het heeft bijna een kwartier geduurd voor mijn hart weer aan normaal tempo sloeg. Een half uur voor ik mijn ogen durfde dicht te doen. En meer dan een uur voor ik mijn schrik onder controle had en weer in slaap kon geraken. Brrrr.

Het is vakantie. Het is lang geleden dat het zo druk is geweest. Ik heb allerlei dingen uitgesteld om af te handelen in het verlof en boem, nu komt dat dus allemaal in één keer.

Edoch, treur niet: er komt gauw een overdosis artikels aan op Het Project. En een nieuwe website. En nog een nieuwe website. En er is een tony ook, die energie en tijd vraagt hier ten huize. Spannende tijden to come.

Straks moet lief spelen, hier in Merksem. En het zoemt, buzzt en gonst hier van de stress. Niet van hem, evenmin van mij (hoewel ik de vreselijke verantwoordelijkheid heb twee keer het licht aan en uit te doen), maar wel van de vijf andere mensen die vanavond voor het eerst moeten spelen.
Nigel, die doet namelijk workshops waarin hij ambitieuze jongelingen laat kennismaken met standupcomedy. Het sluitstuk van die workshops is vijf minuten optreden, en dit keer is dat zowaar in het voorprogramma van lief.

Spannend hoor.

Zaterdagavond, na een etentje met Los Gringos (6,5 maand) zijn we nog een keer naar het überfest van marginaliteit op het Sint-Pietersplein afgezakt.
Een vreemd trekje van mijzelve is namelijk dat ik ongelooflijk graag met een loodjesgeweer op van die gele buiskes schiet. Ik kan dat ook veel beter dan de meeste jongens, dus dat maakt het extra stoer.

Dierbare vrienden, als jullie dus een housewarminggift zoeken: het is een ideetje om voor samen te leggen.